Van Koh Phangan naar Bali

Dit keer een minder hectische aankomst met de ferry, wellicht ook symbolisch voor de sfeer op het eiland zelf hoopten we. Eerst een zware onderhandeling met een songthaew bestuurder over de prijs naar Haad Salad aan de noordwestkust. Overal proberen ze het dubbele ritgeld of meer te krijgen omdat je toerist bent. Als we een slechts een paar weken op vakantie zouden zijn zouden we ons er niet echt druk over maken. In het ergste geval ging het hier om 750 Baht (ongeveer € 15). Maar hoe langer we reizen hoe meer het een principe kwestie wordt om niet meer te betalen dan gebruikelijk voor transport, ook gezien ons budget. Uiteindelijk nam hij ons voor 400 Baht mee. Er reed ook nog een Nederlandse vrouw mee die al jaren in Singapore woonde en nog steeds niet kon wennen aan het afdingen zo gauw ze de grens over ging

Koh Phangan is over de hele wereld bekend vanwege de maandelijkse Full Moon party. Het begon onschuldig in 1987 met wat bier, muziek en een paar mensen als afscheidsfeest voor een gast van Paradise Bungalows waarbij het toevallig ook nog volle maan was. Inmiddels is het uitgegroeid tot een dansfestijn waar maandelijks 10000 feestgangers uit alle hoeken van de aardbol op afkomen. Om de feeststemming te verhogen zijn drugs in allerlei soorten en vormen volop maar illegaal verkrijgbaar. Kortom, Haad Rin Beach in het uiterste zuidoost puntje van het eiland is het Mekka voor feestvierders. Haad Salad, ons strand, lag aan de andere kant en is een kleine baai met helder, lichtblauw water, omringd door heuvels begroeid met palmbomen. De paar resorts die er waren zaten vol of waren veel te duur, uiteindelijk bij Asia Bungalows een mooi en ruim bungalowtje gevonden direct aan het strand. De eigenaresse woonde er zelf ook en was de hele dag bezig in haar geweldig onderhouden tuin. We voelden ons meteen thuis. Sara was natuurlijk niet te houden en wilde gelijk het water in. Rond deze tijd van het jaar zijn de getijdenwisselingen erg groot en met eb trekt het water zich helemaal terug tot achter een klein rif. In praktijk betekende dit dat het water nergens dieper was dan dijhoogte, ideaal voor Sara. Na haar middagslaapje liepen we tijdens een strandwandeling Vanessa tegen het lijf, een van de twee Engelsen die we eerder in Krabi waren tegengekomen. Zij verbleef samen met Sarah in een yoga resort aan dezelfde baai als wij. Beiden waren stijf van de kramp van de oefeningen en de enige beweging die volgens hen geen pijn deed was het hijsen van een glas. Dus snel koude biertjes en chips gehaald in de supermarkt en voor onze bungalow de zon zien ondergaan, erg gezellig. Sarah en Vanessa waren al in Krabi overtuigd dat ze ons weer zouden zien, een gevoel dat ze uit hun reiservaringen hadden gekregen. Ze beweerden dat indien er een klik is met bepaalde mensen deze altijd weer een keer je pad kruisen. Onze Sara vond het in ieder geval geweldig omdat Vanessa en Sarah allebei helemaal gek van haar zijn en de hele tijd met haar speelden. De biertjes deden hun werk want na een snelle curry gingen we allen vroeg onder de klamboe.

De volgende dag werd het helemaal bizar toen we Sandra uit Zürich leerden kennen die onze vrienden uit Zwitserland weer goed bleek te kennen. Nu werd de reiswereld wel heel erg klein! Ze was met man en twee kinderen van 6 en 10 aan het eind van hun wereldreis van een jaar. Nog wat bruikbare tips gekregen over Bali en West-Australië en haar op het hart gedrukt onze vrienden de groeten te doen als ze hun de week erna in Flims op een bergfeest zou treffen. Die zullen hun oren niet geloven. De rest van de dag heerlijk gezwommen, geluierd en gegeten. Sara had zelf een nieuwe bikini uitgezocht, haar luierzwembroekjes waren te klein geworden. Trots als een pauw rende ze op en neer tussen zee en strand waarbij ze weer enkele keren op de foto moest met Japanse of Chinese toeristen. Er zijn meer foto’s van haar gemaakt dan wij zelf gedurende de reis tot nu toe hebben genomen. Over het algemeen hebben wij er geen problemen mee en zijn er maar 2 regels. Sara moet het goed vinden en mensen moeten vragen voordat ze lukraak plaatjes beginnen te schieten.

We hadden spijt dat we niet eerder naar Koh Phangan waren gegaan. Het eiland had genoeg leuke plekjes om te ontdekken, iets waar nu helaas de tijd te kort voor was. Na 2 nachten moesten we al weer vertrekken. Onze boot terug vertrok pas aan het eind van de middag dus gelukkig nog genoeg tijd om met Vanessa en Sarah een afscheidsdrankje te doen. Vanessa zou na Thailand naar Fiji gaan en proberen daar te werken en een gespierde rugby speler aan de haak te slaan (ze was helemaal idolaat van rugby). Sarah zou haar Finse vriend treffen in Maleisië en dan via Bali en Australië naar Argentinië gaan. Email adressen uitgewisseld en de wens uitgesproken om elkaar op Bali of anders Argentinië weer te ontmoeten. We waren het liefst nog een weekje op Koh Phangan gebleven maar aanpassen van de vluchten zou veel te duur worden dus voor het eerst met enige tegenzin op de boot terug naar Koh Samui gestapt.

Na nog een nachtje Choeng Mon Beach een vroege vlucht met Bangkok Airways naar het eiland Phuket aan de westkust genomen. Dit was de eerste vlucht die ik meemaakte waar iedereen bleef zitten toen het vliegtuig allang stilstond en de deur al open was. Vrijwel alle passagiers lagen namelijk hun roes uit slapen van de full moon party van de dag ervoor. In Phuket regende het pijpenstelen, wat niet bijdroeg aan onze ietwat sombere stemming. De meute illegale taxi’s voorbij gelopen naar de eerste echte metertaxi’s die de helft minder zouden rekenen voor een ritje. Maar zelfs deze bleken niet zonder verrassing want bij afrekenen kwam er opeens een toeslag van 100 Baht bij omdat de chauffeur een zogenaamde gediplomeerde vliegveld taxichauffeur was. Triomfantelijk wees hij ons op de kleine lettertjes op de bon. Volgens mij hebben we nu zo ongeveer het hele scala aan toeslagsmoesjes gehad, van stijgende benzine prijzen, zware koffers, buggy, familie, buiten de stadsgrenzen, na 1800 uur, voor 0800 uur tot extra diploma’s. We zijn benieuwd wat ons op de rest van de reis nog te wachten staat. Is wellicht voer voor een apart reisboekje, de wereldwijde “do’s and dont’s” op taxigebied.

Aangezien we maar 2 dagen zouden blijven hadden we via Internet een vrij chique resort tegen bodemprijs in Kamala Bay geboekt. De sporen van de tsunami waren hier nog duidelijk zichtbaar en Kamala Bay lag schijnbaar achter met renoveren vergeleken met de andere plekken aan de westkust. Overal stonden bordjes die de tsunami evacuatie route aangaven met gek genoeg een andere route voor toeristen dan voor locals. Paniek maakt volgens mij geen onderscheid. Een vraag die hopelijk nooit in de praktijk beantwoord zal worden. Middels een Tsunami 100-year park heeft men hier geprobeerd de traumatische ervaring een plek te geven. Tenslotte was er in bijna ieder familie wel een verlies te betreuren geweest.

Sara heeft intussen de ‘wai’, de traditionele Thaise begroeting of manier om te bedanken al aardig onder de knie. Je vouwt daarbij je handen samen en buigt langzaam voorover. Nog geen meter hoog stapte ze bij aankomst uit de taxi en liep uit zichzelf op het personeel af, stopte en begroette ze allemaal met de wai. Het spreekt voor zich dat ze hun harten meteen had gestolen. In het resort zou een groot zwembad en een kid’s club zijn. Die laatste bleek echter bij aankomst gesloten. Het zwembad was gelukkig wel open en een trekpleister voor andere families met kinderen. Gezinnen uit Egypte, Canada, Nieuw-Zeeland en Argentinië zorgden voor voldoende pret en gespreksstof.  Het resort bood een gratis shuttle service naar Pattong Beach aan maar na Koh Samui hadden geen trek in nog een verzamelplaats van schreeuwende winkels en bars. Kamala Bay zelf was nogal doods, de toeristenpiek lag hier rond de kerst en jaarwisseling. Voor ons best even verfrissend, maar het betekende wel dat veel restaurants dicht waren. In het zwembad was zowaar een heuse swim-up bar waar Jake de scepter zwaaide. Jake is een gewezen monnik uit Chiang Mai en werkte nu voor het geld in toerisme metropool Phuket. Volgens hem was Phuket niet het echte Thailand, daarvoor moest je naar het noorden. Los van zijn chauvinisme zal er zeker een kern van waarheid inzitten, zeker wat Phuket en Koh Samui betreft. Jake werkte zes dagen per week, 12 uur per dag en had dit jaar geen vakantie gezien het personeelstekort. Ondanks dat hij een felbegeerd baantje had knipperden we toch even met onze ogen toen bleek dat zijn maandsalaris minder was dan het bruto dagsalaris bij onze laatste werkgever. Op de valreep aan de bar nog kennisgemaakt met Travis, een surfverslaafde verpleger uit Adelaide die uit pure liefde voor zijn vriendin in het resort verbleef. De golven thuis waren nu namelijk op hun best en je zag en hoorde dat hij zichtbaar leed zonder plank en woeste branding. Zijn vriendin was op terugreis van een half jaar studie in Europa en ze zouden nog een paar dagen samen in Phuket spenderen voordat zijn baan en haar studie weer lonkten. De liefdesvlam leek ons aan haar kant enigszins gedoofd maar hij compenseerde dat ruimschoots. Een sympathieke vent die ogenschijnlijk bijbeunde voor de lokale VVV, zo lyrisch was hij over Adelaide en omgeving. Mochten we in Adelaide komen dan zullen we hem zeker opzoeken. Terwijl Sara lekker dobberde en met de andere kinderen speelde, werd het toch nog een leuke happy hour aan de bar. Enkele verhalen rijker en een dikke fooi armer waren we toch blij om ’s ochtends weer in het vliegtuig te stappen. Met AirAsia eerst naar Singapore waar aan het eind van de middag onze wereldticket vlucht met Singapore Airlines naar Bali zou vertrekken. Onze laatste Aziatische stop voor Australië.

• english version

Bent u op zoek naar iets?

Archief

• april 2009
• maart 2009
• december 2008
• november 2008
• oktober 2008
• september 2008
• augustus 2008
• juli 2008
• juni 2008
• mei 2008

Kategorien

• Australia
• Bali
• Frankrijk_Spanje
• Malaysia
• Nieuw-Zeeland
• Samoa
• Singapore
• Spanje
• Thailand
• Tonga
• Voorbereiding

Laatste nieuws

• Heen en weer op Iberisch schiereiland
• Eindelijk weer op pad
• Niet helemaal senang in Samoa
• Paradijs in de Pacific
• Auckland en het noorden

© Copyright Globetoddler - Designed by {in}bloom