Heen en weer op Iberisch schiereiland
We weten nog de bochtige weg te vinden naar het huisje in Santo Estevao, het dorpje net buiten Tavira in Portugal waar we vorig jaar juni enkele dagen hebben gelogeerd. Een verbaasde Greame komt naar buiten gelopen als ik de auto in het grind parkeer en het weerzien is hartelijk. Er zijn geen andere gasten bij Monique en Graeme dus we hebben het rijk voor ons alleen. Het seizoen in de Algarve moet nog beginnen dus overal is het erg rustig. Sara kan eindelijk weer eens met een ander kind spelen, Joe, het zoontje van Greame en Monique. Joe is bijna 2 jaar ouder maar weet nu al hoe hij een meisje moet imponeren met zijn klauter- en voetbalkwaliteiten. Het is helemaal feest als zijn indrukwekkende hoeveelheid speelgoed tevoorschijn wordt gehaald. Ik probeer mijn steentje bij te dragen door de vlieger voor het eerst op Portugese bodem in de olijfboomgaard uit te proberen. De wind is echter onberekenbaar en het vliegende zeepaardje draait zich vast om de enige electriciteitskabel in de verre omtrek. Mooi verscholen tussen de bomen had ik deze net te laat gezien. Er rest niets anders dan de draad van de vlieger door te knippen aangezien de rukwinden de kabel vervaarlijk doen buigen en ik niet wil dat een aantal huizen zonder stroom komen te zitten. Dan volgt een gevaarlijke klimpartij over hekken en door manshoog onkruid om de vlieger te traceren, waarbij ik onderweg wordt gadegeslagen door talloze gifgroene hagedissen. Ik neem aan dat de slangen banger zijn voor mij dan andersom want gelukkig kom ik er geen tegen. Onder luid gejuich van de beide kinderen kom ik weer heelhuids met vlieger terug en weet Brigitte na veel pielen alle knopen uit het touw te halen. Snel opbergen totdat we een keer op het strand zijn. Daar is het niet echt weer voor dus de auto in en door de omgeving toeren op weg naar een mooi gelegen restaurant in de bergen achter Tavira waar het uitzicht overweldigend is. Door Nederlanders gerund en rond lunchtijd vol met…Nederlanders. Sara heeft de grootste lol met sinaasappels plukken en naar beneden gooien en heeft geen oog voor het prachtige panorama.
Een paar dagen Tavira doen ons goed. Graeme is net als ik een voetbalfan en aangezien zijn wieg in Schotland stond is Nederland-Schotland natuurlijk extra interessant. Ze hebben satelliet tv zodat we de wedstrijd via Nederlandse tv kunnen kijken. We kunnen ons eigen kostje koken en hebben eindelijk weer eens internet zodat we de tijd hebben om op ons gemak woonruimte in Tarifa te zoeken. Dat valt zeker niet mee. Wat we online zien is of veel te duur of erg oubollig. Er is zelfs een Spaanse term voor, “de abuela”, wat “van oma” betekent. Brigitte krijgt het Spaans benauwd als ze de foto’s van de onvermijdelijke eikenhouten wandkast en rond tafeltje met glazen bovenblad ziet. Eenmaal in Tarifa aangekomen kunnen we niets leuks vinden dat binnen ons budget past. Naast stulpjes die niets anders zijn dan donkere, vochtige holen is de topper toch wel een appartement aan de kustweg naar Cádiz met uitzicht op zee. Van tevoren krijgen we foto’s te zien met oude houten rotzooi en weet de makelaar ons te vertellen dat alles is vernieuwd en gemoderniseerd. Vol trots leidt zij ons ter plekke rond terwijl we het lachen proberen in te houden. De collectie 2009 blijkt niet veel te verschillen van voorgaande jaren. Hier zouden zelfs de kringloopwinkels bij ons geen brood van lusten. Daarbij komt ook nog dat de prijzen in juli en augustus simpelweg worden verdubbeld vanwege het hoogseizoen, ook al huur je voor een jaar. Er zijn zelfs adressen waar je tot juli kunt huren en dan twee maanden moet verkassen waarna je weer in september terug mag komen, zelfs als je een jaarcontract tekent. Allemaal hongerig naar het toeristengeld. Enigszins teleurgesteld wijken we uit naar een vertrouwd adres in de heuvels bij Tarifa, bij Brian en Jenny waar we enkele jaren achter elkaar op vakantie zijn geweest. Sara’s verjaardag staat voor de deur en dat willen we op een feestelijk plekje vieren. Een van de twee houten huisjes in de tuin is nog vrij en dankbaar nemen we onze intrek. Tijd om de voorbereidingen te treffen voor Sara’s derde verjaardag. We bezoeken een megagrote Eroski supermarkt in Algeciras om een cadeau te zoeken. Tot onze verbazing rent Sara meteen op de fietsjes af en gaat ze tussen de schappen met een Shrek exemplaar ervandoor. Het prijskaartje is echter te hoog en bovendien is er nergens plek om rustig op een vlak stukje te fietsen in Tarifa. Gelaten laat ze de tweewieler achter met de mededeling dat bij Opa Ger ook een fietsje staat te wachten als we eind mei weer even thuis zijn. Dan maar kleinere cadeau’s die Sara vol enthousiasme in de winkel bij elkaar sprokkelt. Die avond kan Sara niet slapen en blijft tot diep in de nacht rondspoken. ’s Ochtends worden we wakker van een slaperig stemmetje uit de hoek dat zachtjes om de cadeautjes vraagt. Brigitte houdt haar bezig zodat ik tijd heb om de boel buiten te versieren. Alsof ze niet weet wat ze gaat krijgen pakt ze alles vol verwachting en verbazing uit. Nu al te slim voor papa en mama. Brian en Jenny komen ook even langs met een cadeau, een stoffen Hello Kitty handtasje wat een schot in de roos blijkt. Erg lief. Het is sowieso goed om hun weer te zien na zoveel tijd en beiden doen er alles aan om ons te helpen, inclusief korting op de huurprijs van het huisje. Jenny heeft een uitgebreid netwerk in de regio en komt met een lijst van mensen die panden verhuren maar helaas zit ook hier niets bruikbaars tussen.
Misschien komt het ook omdat het weerzien met Tarifa niet het gevoel geeft wat we telkens kregen als we de berg afreden en het stadje aan de Straat van Gibraltar zagen liggen. Het leek allemaal te hip, te trendy geworden en de charme van relaxed surfersparadijsje is vervangen door een golf aan commerciële activiteiten. We besluiten onze focus te verleggen richting Cádiz en omgeving. Maar voordat we vertrekken spenderen we nog een middag en avond met onze buren in het andere huisje van Brian en Jenny, Joshua en Sarah. Engels, piepjong maar wel al verloofd. Josh is beginnend acteur die net een rol heeft gespeeld in een film die nog moet uitkomen maar van het verdiende geld zijn ze even weg uit London. Grappig om te zien hoe hij zijn bohemien image probeert vol te houden, wat zelfs een Oscarwinnaar in de dop niet lukt na een fles port solo burgemeester te hebben gemaakt. Sara en Sarah kunnen het goed met elkaar vinden en onze kleine spruit weet natuurlijk als geen ander haar in te pakken en gaat helemaal op de knuffel toer.
Aangezien het Semana Santa is zijn veel leuke plekken volgeboekt, ook rond Cádiz. We besluiten nog een keer de grens over te gaan, naar Monique en Graeme. Hebben we ook weer rustig de tijd om op Internet de opties in de provincie Cádiz uit te zoeken. Pasen nadert en Monique en Graeme nodigen ons uit om met een internationale groep families die rond Tavira woont Eerste Paasdag te vieren. Een gemêleerd gezelschap van Nederlanders, Duitsers, Zwitsers, Belgen en een Italiaanse, allen met kinderen. Het is een prachtige, zonnige dag en op de veranda van een verlaten strandtent in de duinen stalt iedereen de zelfgemaakte hapjes en drank uit. Omzichtig worden de eieren verstopt wat niet gemakkelijk is want ze zijn van chocolade en smelten in no-time in de felle zon. Daarna is het tijd voor alle kids om de echte eieren te verven met de bekende meegebrachte zakjes met kleurpastillen. Sommige tradities veranderen gelukkig niet en het is prachtig om te zien hoe taalbarrières verdwijnen als kinderen samen spelen. Sara’s vlieger gaat wederom de lucht in en ook nu blijft drama niet achterwege. Een van de kinderen laat de vlieger per ongeluk aan de waterkant los en dankzij de sterke wind gaat hij spoorslags richting Marokko. Als hij het heelhuids haalt heeft hopelijk daar nog iemand plezier ervan. Sara is veel te trots op haar zelfgeschilderde paasei om lang over het verlies in te zitten. Gelukkig maar. Toch nog een mooie Paasdag in Portugal.
De dagen erna vinden we een paar leuke plekken in de omgeving van Vejer de la Frontera, een erg leuk wit stadje op een heuvel gebouwd. De prijs is echter ook navenant. We besluiten het roer rigoureus om te gooien en nemen dankbaar het aanbod van Fernando aan om in zijn appartement aan de kust onder Granada te gaan zitten. Met alleen een gas en elektra rekening en geen huur ook erg goed voor ons budget. Het appartement ligt aan Playa Granada bij Motril, een ambitieus opgezet dorp van allemaal appartementencomplexen met daartussendoor een golfbaan. Rond deze tijd van het jaar is echter het een spookdorp en zijn er weinig bewoners. Onze enige momenten van verbaal contact zijn de kioskhouders uit Argentinië waar ik mijn dagelijkse sportkrantje haal en Maria, het alleraardigste manusje van alles in het complex waar wij wonen. Het is heerlijk om eindelijk een eigen plek voor een tijdje te hebben. Alles is aanwezig en we hebben zelfs uitzicht op zee vanaf het balkon. Degenen die hem kennen weten dat Fernando niet groot van stuk is en als ik voor het eerst de was wil strijken ben ik zwaar onder de indruk van het feit dat hij een strijkplank op zijn hoogte heeft kunnen bemachtigen. Brigitte weet echter te melden dat het een zogenaamde zit strijkplank is. Spaanse vrouwen prefereren zittend te strijken zodat ze tegelijkertijd rustig naar hun favoriete soap op tv kunnen kijken waarvan elke tv zender er ’s middags een uitzendt. Weer wat geleerd. En ik moet zeggen, het strijkt een stuk sneller met een Spaanse voetbalwedstrijd voor mijn neus.
De komende dagen willen we wat meer van de streek hier te verkennen. Met zowel zee als besneeuwde bergen op minder dan een uur rijden vanuit Granada biedt deze provincie ook veel mogelijkheden. In een volgend stuk meer over onze zoektocht naar een geschikte B&B
Lees meer uit de rubriek Spanje.
Wilt u een kommentaar achterlaten vul dan onderstaand formulier in.
english version
Hey!! Ola! Wat een heerlijke verhalen weer en wat weinig reacties… Hoe kan dat toch? Ik ben razend benieuwd hoe het jullie zal vergaan als kolonisten. Stiekem ruikt dit een beetje naar….hoe zal mij dat vergaan in de toekomst, ik zie jullie een beetje als proefkonijnen! Dus, schrijf maar lekker veel.
Yanna begint lekker dik te worden, de twins zitten er nu 17 weken in, ik heb wel een leuke foto, hoe krijg ik die bij jullie? Ik ben je e-mail adres kwijt Luc.
Het ga jullie goed!!