Weer weg uit Singapore
Iets langer gebleven dan gepland maar het lichaam had het nodig blijkbaar. De luchtvochtigheid kunnen we nu wel aan, wat je uiteindelijk nekt is steeds de overgang van warme buiten naar airco binnen en vice versa. De airco staat zo hard op de hotelkamer dat je een biertje met gemak op het bijzettafeltje kan koelen, die zetten we dan ook uit. Na een paar dagen in het Swissotel Merchant Road bij Clarke Quay zijn we verkast naar een hip hotel aan een andere quay, het Gallery Hotel. We hadden nog in het Swissotel willen blijven, als stopover met kleine kinderen is het een uitstekende plek. Echter, er is blijkbaar een grote conferentie in Singapore dus hotelkamers zijn schaars en duur deze dagen. Vraag en aanbod vieren natuurlijk boventoon in wat toch wel de commerciële hoofdstad van de wereld lijkt. Alles kost geld hier en als het geen geld kost staat er wel een boete op. Met man en macht worden gebouwen uit de grond gestampt door hoofdzakelijk Indische bouwvakkers. Berlijn leek een bouwput maar is niets vergeleken bij de constructie activiteiten hier. Je voelt als het ware alsof Singapore uit zijn jas aan het groeien is. Het moet een keer ophouden want vrijwel alle grond is bezet. Wellicht dat verdere bouwexpansie een keer richting zee zal gaan.
Het Gallery hotel (www.galleryhotel.com.sg) is erg trendy. Het zwembad ligt op de 5e verdieping en de muren zijn van glas zodat je al zwemmend door het glas het verkeer ziet rijden. Erg bizar maar wel gaaf. Ook hier rondom het hotel bouwwerkzaamheden maar de bouwvakkers hier produceren geen gefluit als Brigitte in bikini rondloopt. Wellicht genieten ze hier in stilte. Het zwembad hier is geen familie interactie centrum zoals bij het vorige hotel maar dat deert Sara helemaal niet. Ze is gewoonweg niet uit het zwembad te slaan, onze waterrat. Ze ziet ook geen enkel gevaar en springt zonder dralen in het diepe. Gisteren was Brigitte de zwembandjes vergeten en Sara sprong meteen erin. Even was er de verbazing waarom ze niet meteen boven kwam totdat we zagen waarom. Met hulp van Brigitte kwam Sara met een schaterlach weer boven en riep nog een keer. We wisten even niet of we moesten lachen of huilen na dit schrikmoment.
De afgelopen dagen hebben we enkele been-there-done-that bezoekjes gedaan. Gisteren naar het beroemde Raffles hotel gegaan voor, jawel, een Singapore Sling. Het hotel valt helaas in het niet bij de kolossale gebouwen eromheen. In de patio is er gelukkig wel nog enige koloniale rust en in het pluche nippen we aan de beroemde cocktail. Toch enigszins teleurstellend als je in de gaten krijgt dat deze niet ter plekke wordt gemaakt maar uit een 5 liter jerrycan even in de blender wordt gegooid voor het cocktail effect. Voor SGD 25 per stuk (ongeveer 12 euro) koop je een stukje nostalgie zullen we maar zeggen.
Vandaag hebben we een bezoek gebracht aan Sentosa Island, de Singapore variant op Disneyland. Een opgespoten stuk schiereiland vlakbij het centrum met allerlei attracties en kunstmatige strandjes. Het wordt eentonig maar ook hier wordt flink gebouwd aangezien onder andere Universal hier een grote attractie wil openen in 2010. Voor Sara leek ons de Underwater World wel leuk en dat blijkt ook inderdaad zo te zijn. Lopend door een glazen tunnel onderwater krijg je allerlei vissen te zien, van Nemo tot verschillende soorten haaien. Er is ook een vijver met roggen die je kunt voeren en aaien. Sara steekt onmiddellijk haar hand in het water en enkele ongevaarlijke koe neus roggen (letterlijk vertaald van cow-nosed ray) laten zich rustig door haar strelen. Dat wordt nog wat deze reis, angst lijkt niet in Sara’s vocabulaire meer voor te komen. Dit wordt nog duidelijker als we naar de roze dolfijnen show gaan. Na het obligate half uurtje springende dolfijnen dat het niveau Dolfinarium Harderwijk van vroeger bij lange na niet haalt, kun je tegen betaling een dolfijn aaien. Sara staat te springen om het water in te kunnen en samen met Brigitte gaat ze tot haar navel in het water naast ‘Pet’ staan, de nestor van het dolfijnenbestand. Trots als een pauw schreeuwt ze: “kijk papa, dofijn aait”. Helaas geen Fisherman’s Friend bij de hand als excuus voor de licht vochtige ogen van deze trotse papa. Als afsluiter even chillen bij alweer een kopie, het ueber coole Cafe del Mar aan het strand. Stoere mennekes met strakke torso’s en akelig witte vrouwen op ligbedden die luirerend op de bekende lounge muziek elkaar quasi verveeld proberen te negeren. Als Sara een hondje spot bij de rand van het zwembadje is ze meteen vertrokken. In no-time staan er enkele van die mannen en vrouwen om haar heen en is het macho atmosfeertje gelijk verdwenen. Je zou denken dat mensen hier toch ook al het een en ander hebben gezien maar het blijft wonderbaarlijk om te zien wat voor een reactie een kleine blonde westerling teweeg brengt. Sara poseert soepeltjes bij de inmiddels gebruikelijke foto shoots en is voor iedereen gul met een lach.
Op onze laatste avond in Singapore wil Sara sushi eten (op Heathrow voor het eerst geprobeerd en inmiddels vast op de 2e plaats in haar menu keuze na spaghetti) en we sluiten we dan ook af bij een van de vele mooie Japanse tentjes die in dit deel van de stad te vinden zijn. Sowieso is de keuze aan eten hier onovertroffen. Alleen al de voor de restaurantjes in de directe omgeving van het hotel zou je enkele maanden nodig om het allemaal uit te proberen. Hoewel ik vele negatieve verhalen heb gelezen over Singapore vinden zowel Brigitte als ik het een aangename stad. Groot in gebouwen en technische vooruitgang maar toch een soort van dorpsheid door de korte afstanden. Er zijn ook al groeten van herkenning met personeel van eettentjes waar we zijn geweest of vaker zijn langsgelopen, maar dat zal eerlijkheidshalve voornamelijk door Sara komen. Iedereen is erg vriendelijk en uitermate behulpzaam. We komen in elk geval terug hier op weg naar Bali dus wellicht dat we nog een nachtje boeken.
Morgen duiken we Maleisië in waar we een weekje op Pulau Tioman bij Air Batang de stadslucht van ons af willen laten waaien.
Met de foto’s uploaden wil het nog niet echt lukken. Wellicht dat de hangmat voor onze bungalow vanaf morgen uitkomst biedt om daar eens uitgebreid aandacht aan te besteden.
Lees meer uit de rubriek Singapore.
Wilt u een kommentaar achterlaten vul dan onderstaand formulier in.
english version
ja, ja, en ik maar denken dat ik al een bericht had achtergelaten, maar dat ging via ‘contact’ en niet via een reactie op het blog. lees dagelijks even jullie verhaal na en constateer met genoegen dat sara een alles en iedereen innemend spoor nalaat!! jullie schrijven dat je er zeker nog terug gaat, zo goed is singapore bevallen - een sterk signaal over een prachtige start van de reis - alleen…als iedere plek zo geweldig is, gaat de reis niet een jaar, maar twee jaar duren…hoop dat pulau tioman (nooit van gehoord, maar vanaf nu een geintegreerd onderdeel van mijn vocubalaire - waar zitten ze nu? Oh, ze zitten in pulau tioman) jullie weer even van de fijnstof (singapore is nu eenmaal vervuild) bevrijdt.
hier is alles oke en het huis schiet volgens denny op - volgens mij is het nog steeds een puinhoop, maar electra en water doen het weer. met bas aan de zolder begonnen en gelijk een balk op mijn kop/oog gekregen: oog is nu rood, moet nog blauw, dan geel en dan groen worden. hoop over enkele dagen weer mijn natuurlijke schoonheid terug te hebben.
tot zover, dag lieverds…
Hoi Luc, Brigitte en Sara,
klinkt goed zeg, jullie eerste berichten! Ben echt jaloers; ik kom momenteel nog niet eens uit Maastricht weg ;-).
Goed dat jullie zelfs Oranje nog hebben kunnen zien daar!
Ik ben benieuwd naar de volgende updates (en de foto’s). Geniet er van!
Luc: je e-mail over Arc aan Ivo was overigens in goede orde ontvangen heb ik begrepen…
Groet,
Robert-Jan