Op weg naar Singapore
Twee rijen voor ons, rij 39 in het midden. Op de vlucht van Heathrow naar Singapore hadden ze 4 stoelen maar waren met zijn zessen. Twee kinderen ouder dan Sara en twee jonger. Zij engels en hij indonesisch. Ik schatte haar max mid veertig qua leeftijd van de kroost maar ergens bij het 2e of 3e kind was de ouderdom versneld ingezet. Hij was 3 koppen kleiner dan zij en had het alleen maar druk met het heen en weer sjouwen van spullen uit de 5 handbagage tassen die over 3 kasten verdeeld waren. De lichte paniek die het oudere engelse stel probeerde te verbergen toen zij boven beschreven familie in de rij voor hun zagen bij binnenkomst was schitterend, helemaal toen zij achterom keken en opeens Sara zagen. Twaalf uur met stereo kinder gehuil? De koptelefoons werden meteen geprepareerd voor na het opstijgen.
Als je in Europa steeds met prijsvechters vliegt zoals Ryanair dan is het weer wennen aan de vriendelijkheid van het grond- en vliegend personeel van Singapore Airlines. Inchecken op Heathrow was een verademing vergeleken met de je-vliegt-al-goedkoop-dus-verwacht-geen-service mentaliteit op bijvoorbeeld Charleroi. Om nog maar te zwijgen van de gratis verwennerij aan drank en eten geserveerd door mooie traditioneel geklede stewardessen die onvermoeibaar rondrenden met een glimlach op het gezicht gebeiteld. Hoewel, bij de familie uit rij 39 werd het ook enkele stewardessen teveel en waren enkele dodelijke blikken hun deel. Omdat het vliegtuig niet vol was hadden wij 4 stoelen gekregen zodat Sara languit kon liggen. Een gouden greep want ze heeft driekwart van de vlucht op een oor gelegen. Even vreesden we dat ze werd aangestoken door het gehuil van de andere kinderen maar na de overvloedige maaltijd gingen de luikjes al snel dicht. Dit in tegenstelling tot onze familie uit rij 39. Op Brigitte’s vraag hoe ze het redde als moeder van 4 ‘dynamische’ kinderen was haar antwoord even simpel als dodelijk: niet.
De openbare toiletten op Changi Airport lieten al een voorproefje zien van de stad. Nieuw, schoon en mooi bedacht. Na de snelle douane formaliteiten en de eerste natte stempel op de nog maagdelijke paspoortpagina’s liepen we naar buiten de warme oven in waar zelfs de taxi rij gestructureerd en soepel verliep. Zoals gezegd, over alles lijkt nagedacht en lijkt het een nationale sport om chaos te voorkomen. Een rit met een taxi is altijd een goed middel om met een stad kennis te maken en ook hier geldt weer dat voetbal een universele ijsbreker is. Hij bleek meer te weten over Euro 2008 dan over de problemen van zijn eigen Singapore om zich te kwalificeren voor het WK 2010 gezien het feit dat de Singapore Lions die avond voor hun laatste kans thuis zouden vechten tegen Saudie Arabie (helaas 2-0 verlies). Holland bleek zijn favoriet voor de Europese titel, zeker na de indrukwekkende zege tegen Italie. Onze chauffeur werkte 7 dagen in de week en 12 uur per dag om winst te kunnen maken na aftrek van taxihuur en benzine. Hij woonde in een door de overheid gesubsidieerde flat in de buitenwijken van Singapore aangezien de mooiere plekken voor hem en zijn gezin onbetaalbaar waren. Een 3-kamer appartement in of nabij het centrum kost ongeveer 600.000 Singapore Dollar (300.000 euro) en is eigenlijk alleen voor expats weggelegd.
Het hotel is groot maar erg comfortabel. Sara’s entree zorgt voor enige opwinding bij de receptie en het eerste cadeau’tje is een feit. Ze ondergaat de aandacht gelaten alsof ze weet dat dit nog vaker haar deel zal zijn in Azie. Dobberend in het zwembad kijk je uit over Clark Quay, een erg toeristisch stukje Singapore dat eigenlijk de stad goed samenvat. Deze paar vierkante meter is een smeltkroes aan smaken uit alle windstreken van de wereld. En zoals altijd is smaak een subjectief begrip. Een voorbeeld: naast schaars geklede aziatische meisjes in Hooters die de cafe naam weinig eer aan doen ligt een winkel met poppetjes uit het Duitse Erz gebergte.
Het zwembad blijkt de ontmoetingsplaats met andere gezinnen. Sara heeft in no time vele vriendinnetjes. De glijbaan levert een fraai staaltje cultuurverschillen op. Sara gaat samen met kids uit Nieuw-Zeeland onverschrokken naar beneden uit alle standen inclusief kopje onder terwijl de aziatische kinderen bedeesd en in slakkegang geruisloos in het water glijden. De glijbaan levert ook meteen het eerste slaapadres op. Een opa uit de buurt van Auckland is met zijn zoon en kleinkinderen op pad naar Maleisie om het recente verlies van zijn vrouw te verwerken. Als hij hoort dat we uit Nederland komen biedt hij spontaan zijn huis in aan in November aangezien hetzelfde hem ook overkomen was toen hij met vrouw en kinderen op pad was in Nederland. Hier kan Eddy Zoey nog een puntje aan zuigen wat gastvrijheidscheck betreft.
De wekker gezet en met Sara en Brigitte slapend stilletjes gejuicht om de guillotine behandeling van de Fransen. Wat een wedstrijd! Nu moet ik toch echt het reisschema af gaan stemmen op Euro 2008. In ieder geval besluiten we nog een paar dagen langer in Singapore te blijven om allemaal goed te wennen aan warmte en luchtvochtigheid. Het gaat iedere dag een beetje beter en Sara’s slaapuurtjes worden langzaam maar zeker afgestemd op Azie ritme.
Foto’s volgen.
Lees meer uit de rubriek Singapore.
Wilt u een kommentaar achterlaten vul dan onderstaand formulier in.
english version
Hallo jullie drietjes,
Eindelijk jullie langverwachte reis is begonnen en de eerste airmiles kunnen jullie al bijschrijven.
Heel veel plezier in alle landen die jullie aandoen.
Geniet van alle ontmoetingen die jullie zullen hebben.
Sla alle indrukken op in jullie bovenkamertje (en op foto natuurlijk)
Maar geniet vooral van de onbevangenheid van jullie kleine meid in haar reis rond de wereld.
Ik kijk uit naar jullie updates.
groetjes Manon (en Stephan en en Firre)
Het is gelukt, jullie hebben het geflikt! Geheel conform het treffende citaat van Mark Twain op deze website is het grote ontdekken nu echt van start gegaan. Proficiat met het behalen van deze mijlpaal! Ik ben nog trotser dan op het moment dat we eenvoudig afscheid namen. Bewust eenvoudig om het niet te moeilijk te maken…alsof we elkaar morgen weer zouden zien. Ik zie Luc’s arm nog door het auto raampje zwaaien terwijl de estate de straat uitrijdt…de blik van Brigitte schuin over de passagiersstoel, daar gaan ze!
En het is zo cooo-hool! En daar zijn vele redenen voor te noemen. De banen zijn echt opgezegd, de woning is ruim op tijd veilig gesteld en een dik jaar voorbereiding zit erop. Er is genoeg bedacht, gezocht, gelezen. De reisgidsen, Shoestrings, Lonely Planets, magazines, blogs en websites zijn verkend, uitgekamd en bestudeerd. Het grote plan is in uitvoering. Het is nu tijd dat wij gaan denken, dat wij gaan lezen…en vooral ook een beetje meegenieten.
En wat is mooier dan af en toe mee te reizen via de blogs die laten zien dat het toetsenbord nog steeds een van Luc’s beste vrienden is. Het idee dat ik zo meteen naar mijn werk ga en jullie op hetzelfde moment misschien zitten te nippen aan een Singapore Sling in het Raffles of dat Sara de vlinders achterna zit dwars door een van de prachtige botanische tuinen, maakt het lezen van ervan alleen maar mooier.
Geniet van een prachtige trip vol schitterende ervaringen en sublieme beelden. Geniet vooral ook van elkaar. Ik kijk uit naar jullie verslagen, de blogs, de foto’s en zal iedere dag een paar kilometer met jullie meehobbelen en dagdromen over de belevenissen.
En pas als we een glimp hebben opgevangen van al die mooie, gelukzalige momenten, verlang ik weer heel erg hard naar jullie thuiskomst.
Bon Voyage!
Tony