Niet helemaal senang in Samoa

Vertrek op dinsdag 2 december en aankomst op maandag 1 december. Onze back to the future vlucht van Tonga naar Samoa duurde net geen anderhalf uur. Het Air New Zealand personeel zou ook in Apia een paar dagen rust nemen en dat verklaarde wellicht het buitensporige gedrag van de vrolijke, op het oog de pensioengrens gepasseerde steward. Zingend en druk pratend gleed de grijsbehaarde kiwi door de gangen, na iedere ronde een paar miniflesjes sterke drank naar achteren gooiend. Het leek op alles dat dit zijn laatste vlucht in uniform was en de collega’s lieten hem maar begaan.
Apia was de hoofdstad en groter en levendiger dan Nuku’alofa op Tonga. Sowieso was het toeristischer op Samoa. Meer hotels, restaurants en winkels en er was zelfs een McDonalds. Een jammerlijke calorierijke aanvulling op het toch al vette eten op Samoa. De situatie hier was nog niet zo erg als op Tonga dat zo ongeveer de meeste zwaarlijvige bevolking in de wereld had (9 op 10 was officieel te dik) maar gezien de dagelijkse drukte bij McD leek dat niet meer lang te duren. De voorbereidingen voor Kerstmis waren in volle gang en de ramen van een warenhuis werden met sneeuw bespoten. Een vreemd fenomeen als je bedenkt dat de temperatuur hier niet onder de 30 graden komt eind december.
Na zes maanden zonder noemenswaardige incidenten wat gezondheid betreft kregen we op Samoa de rekening gepresenteerd voor ons fortuin. Ging het de eerste dagen in Apia nog ok, nadat we naar de zuidkust van een van de twee grote eilanden, Upolu, waren gereisd was ik als eerste aan de beurt. Het begon met keelpijn maar eindigde in heftige koorts die mij vijf dagen aan het bed kluisterde. Gevreesd werd voor dengue maar volgens de eigenaar waar we verbleven was dat al drie jaar niet meer voorgekomen en bleven volgens hem de gebruikelijke symptomen uit. De eigenaar werd overigens zelf twee dagen later ook ziek waarbij de diagnose wel dengue luidde. Door mijn onvrijwillige retraite waren het saaie dagen en kon ik niets anders doen dan de uitgebreide collectie illegale DVD’s door te spitten. Zo miste ik ook de traditionele ‘fiafia’ avond die werd ingeluid door gezamenlijk traditionele gerechten te eten waarna de dorpelingen een meeslepende dansshow weggaven. Sara vond het allemaal weer prachtig en met de lei om (bloemenkrans) maakte ze weer haar onnavolgbare pasjes. Helaas voor Brigitte en Sara regende het vrijwel constant gedurende de dagen dat ik ziek was. Niet een kort tropisch regenbuitje zoals we gewend waren van Azië, maar urenlang stromende regen. December tot maart was ‘wet season’ en dat was te merken ook. Van lieverlee werd Brigitte een echte crack aan de pooltafel, waarbij Sara het ‘zitpoolen’ introduceerde. Ze klom zelf op de pool tafel en ging in het midden zitten waarna ze alle ballen in de gaten rolde. Tussen de regenbuien door kon Sara spartelen in het prachtige ‘infinity’ zwembad. De dag voor ons vertrek ging het weer iets beter en kon ik weer onder de gasten komen. Bij thuiskomst toch maar even alles laten checken want het voelde alsof er nog iets in het lijf achterbleef.
Nadat ik weer voldoende gesterkt was om te reizen namen we de boot naar het andere grote eiland, Savai’i. Je kon Savai’i vanuit Upolu zien liggen maar de boottocht duurde toch nog een dik uur. Koraalriffen die bij eb gevaarlijk bloot lagen beletten het schip om een rechte koers te varen. Het Siu’faga resort lag aan een fantastisch blauwe lagune die bijna pijn aan je ogen deed als de zon scheen. We waren de enige gasten en hoewel ons huisje erg mooi was bekroop ons toch een ontevreden gevoel. Voor de prijs die we betaalden gebeurden er teveel kleine dingen die ons irriteerden. Het gevoel dat ons in Apia al had bekropen werd hier alleen nog maar versterkt. We voelden ons niet echt welkom en men was alleen maar geïnteresseerd in ons geld. Brigitte was inmiddels geveld door buikgriep en we wilden niet dat deze plek onze laatste herinnering aan Samoa zou worden. In plaats de geboekte vijf nachten pakten we na twee nachtjes onze spullen en gingen we op de boot terug naar Upolu.
Een van de personeelsleden had ons als tip een plekje aan de westkust gegeven dat volgens de 2006 reisgids verbouwd zou worden. Na een paar telefoontjes ging de prijs aanzienlijk omlaag en boekten we de laatste nachten tot vertrek naar LA. Seresa, het meisje dat ons ophaalde straalde helemaal van blijdschap bij het zien van Sara en bij aankomst knipperden we even met de ogen. Bleek dat het resort van eigenaar was gewisseld en inmiddels tot de top van Samoa behoorde. Kinderen waren eigenlijk pas welkom vanaf tien jaar maar gezien het laagseizoen deden ze daar niet moeilijk over. Ons huisje lag prachtig aan de rand van de zee en vanuit de luie stoel hadden we uitzicht op Savai´i en de andere kleinere eilanden. Brigitte was de buikgriep inmiddels meester maar tijdens onze wandeling naar de lunch werd ze in haar linkeroog geraakt door een steen die opzwiepte door de grasmaaier van de tuinman. Met als gevolg dat ze een paar dagen lang als een verslagen bokser rondliep. Ik werd gelukkig niet scheef aangekeken als mogelijke veroorzaker van dit lichamelijk leed. Huiselijk geweld kwam namelijk veel voor op Samoa. Als een vrouw trouwde met een man werd ze zijn bezit en kon hij feitelijk doen wat hij wilde met haar.
Brigitte’s zwelling nam langzaam af maar gelijk een echte diva kon ze alleen maar buiten komen als ze constant een zonnebril droeg, ook tijdens het zwemmen. Sara werd op handen gedragen door het Samoaanse personeel en af en toe raakten we even in paniek als ze plotseling was verdwenen om erachter te komen dat ze weer door een van de medewerkers was meegenomen om mee te helpen. Nadat we hadden aangegeven dat het geen probleem was om haar mee te nemen zolang ze ons maar informeerden ging het een stuk beter. Ons vielen eigenlijk enkel meewarige blikken ten deel als Samoanen hoorden dat we slechts een kind hadden. De gemiddelde gezinsgrootte was hier vele malen groter. Belgische André zwaaide de scepter in de keuken en iedere dag maakte hij weer nieuwe kunstwerkjes. Het dagelijkse hoogtepunt maar tevens ook dilemma was wanneer hij de lunch- en dinergerechten op het bord had geschreven. Alles was namelijk even lekker. De vis werd iedere dag zelf door het personeel gevangen en in de keuken gefileerd dus verser kon niet. De laatste avond mochten we zelfs aangeven wat we wilden eten en met plezier maakte André ons galgenmaal Filet Mignon met spaghetti aglio olio. De bar werd bediend door Jenny. Van veraf een vrouwelijk voorkomen maar als ze met een donkere stem de bestelling opnam werd duidelijk dat het hier om een man in vrouwenkleren ging. Jenny was een zogenaamde fa’afafine, een vrouw opgesloten in een mannelijk lichaam en op haar 20ste verjaardag had ze besloten als vrouw verder door het leven te gaan. Met opgevulde BH en het meest mannelijke kenmerk nog intact had ze het in de zeer traditionele samenleving op Samoa niet gemakkelijk maar voelde ze zich wel gelukkig. Het werden een paar mooie laatste dagen op Samoa en met weemoed namen we de middernachtvlucht naar Los Angeles.
De vlucht naar LA zat niet vol en Sara had weer twee stoeltjes gekregen zodat ze vrijwel de hele vlucht kon slapen. Ondanks de lekkere maaltijd en de vele dekens en kussens konden Brigitte en ik de slaap helaas niet vatten. Gelukkig bood het uitgebreide entertainment systeem van Air New Zealand uitkomst. Met slaap in de ogen landden we ’s middags in een regenachtig LA waar de douane check verrassend vriendelijk en snel verliep. Met de shuttle naar het Marriott en meteen iets gaan happen bij de Champions Sports Bar. Na maanden zonder tv ineens een overkill aan schermen met alleen maar sportwedstrijden. NBA, NFL, NHL, ik kwam ogen tekort om het allemaal bij te houden. Een walhalla voor mij als sportgek. De Lakers versloegen nipt de Knicks, Coach Dean leidde met zijn North Carolina Tarheels nog steeds de College Basketball dans en Charles Barkley haalde weer eens de pers door dit keer College Football als laatste bastion van racisme te betichten. Kortom, er was niet veel veranderd in sportland sinds mijn laatste bezoek. Sara’s ogen konden de enorme porties eten en drinken niet geloven en hoewel ze flink haar best deed om de frietjes naar binnen te werken bleek het bord toch te groot. De dag erna in de stromende regen naar Disneyland. Door het slechte weer waren er weinig bezoekers zodat we overal zonder wachten in de attracties konden. Ondanks alle high tech attracties waren de knuffels met Mickey en de prinsessen samen met de draaimolen de absolute hoogtepunten voor Sara. Wij waren vooral onder de indruk van de kerstsfeer en het speciaal hiervoor opgebouwde kasteel waar kerstgroeten uit de hele wereld uitgebeeld werden. Onze onvergetelijke iconen klomp en molen waren natuurlijk ook aanwezig. De vlucht naar London zou pas ’s avonds vertrekken zodat we nog tijd genoeg hadden om naar Manhatten Beach te gaan. Het zonnetje scheen en op het strand en pier was het gezellig druk. Een totaal andere wereld dan de voorgaande twee grauwe dagen. In het nabij gelegen winkelcentrum was van een economische crisis weinig sprake. We konden de verleiding weerstaan om de nieuwste iTouch te kopen in de Apple winkel, die uitpuilde uit alsof de design gadgets voor niks waren.
In tegenstelling tot de prettige aankomst was het vertrek een en al stress bij de bagage security check. Mijn kookpunt was bijna bereikt met een ontzettend lompe vrouw van Airport Security die bijkans Sara omverliep daarbij ons toesnauwend dat we op ons kind moesten letten. Voor het eerst tijdens de reis vergat ik mijn riem af te doen en werd prompt als een crimineel minutieus gefouilleerd. Merry Christmas. De Virgin vlucht zal helemaal vol dus wederom weinig geslapen. Gelukkig dat we een nachtje in London zouden blijven om bij te slapen voordat we fris en monter onze laatste van vijftien vluchten naar Brussel zouden nemen.

• english version

Bent u op zoek naar iets?

Archief

• april 2009
• maart 2009
• december 2008
• november 2008
• oktober 2008
• september 2008
• augustus 2008
• juli 2008
• juni 2008
• mei 2008

Kategorien

• Australia
• Bali
• Frankrijk_Spanje
• Malaysia
• Nieuw-Zeeland
• Samoa
• Singapore
• Spanje
• Thailand
• Tonga
• Voorbereiding

Laatste nieuws

• Heen en weer op Iberisch schiereiland
• Eindelijk weer op pad
• Niet helemaal senang in Samoa
• Paradijs in de Pacific
• Auckland en het noorden

© Copyright Globetoddler - Designed by {in}bloom