Van stad naar idylle
De trip van Singapore naar Mersing, het havenplaatsje aan de oostkust van Maleisië waar de ferry naar Pulau Tioman vertrekt verloopt geheel niet vlekkeloos. Aangezien de rechtstreekse express bus bijna vol was en we helemaal naar de andere kant van Singapore stad zouden moeten om nog proberen kaartjes te krijgen, besluiten we taxi’s te nemen. Wel duurder maar sneller, plus je hoeft niet uit te stappen voor grenscontrole maar kan in de auto blijven zitten. Aangezien de ferry slechts een keer in de namiddag vertrekt is het eigenlijk zaak deze te halen, anders rest ons niets anders dan te overnachten in Mersing, een weinig aantrekkelijk kustplaatsje.
De eerste taxi rit is van Singapore naar Johor Bahru, JB voor intimi en net over de grens met Maleisië . Onze taxi chauffeur die verdacht veel op wijlen Soeharto lijkt, wordt zenuwachtig als hij na een snelle rit de wachtende rij auto’s voor de grens ziet bij Woodlands Checkpoint. Er volgt driftig heen en weer gebel naar zijn makkers bij de taxi standplaats maar een shortcut lijkt er niet te zijn. Berusten dus. Uiteindelijk staan we anderhalf uur te wachten wat meer ligt aan de Singapore douane dan de Maleisische grens formaliteiten. Allereerst moet iedereen aan de Singapore kant stoppen om de kofferbak te openen om te laten zien dat je geen verstekelingen vervoert. Dan volgt een paspoort check en biometrische vingerafdruk voor de archieven. Na enkele meters niemandsland volgt de paspoortcontrole aan Maleisische kant. Na een vriendelijk welkom is het dringen om van 8-baans weg weer naar 1-baans te gaan wat wonderbaarlijk genoeg vrij rustig en zonder blikschade verloopt.
Bij de taxi standplaats in JB voor de tweede rit naar Mersing komt er meteen een mannetje met een vette glimlach op ons af. Je ziet hem denken dat zijn maandsalaris zojuist is gearriveerd. We krijgen de prijs nog wel omlaag maar worden waarschijnlijk toch genaaid. Abdul doet het echter erg leuk en de prijs is voor onze begrippen nog steeds een lachertje (ongeveer € 30) gezien de afstand dat we er verder niet veel om malen. Het tekent meteen het prijsverschil tussen Singapore en Maleisië. De rit van Singapore naar JB is even duur als van JB naar Mersing terwijl de afstand bijna 6 keer zo groot is.
Abdul heeft 6 kinderen, spreekt 4 talen maar heeft nog nooit op school gezeten. Hij werkt al 21 jaar als taxichauffeur en kan rekenen als de beste. We stoppen bij een tankstation om geld te pinnen want volgens Abdul kan dit niet in Mersing en wordt je bij geldwisselaars toch alleen maar afgezet, een fraai staaltje van de pot verwijt de ketel van onze goedlachse gids. Bij de eerste file verdwijnt Abdul’s smile als sneeuw voor de zon. Wat blijkt, hij heeft vergeten de ventilator in de radiateur te vervangen en de motortemperatuur loopt snel omhoog. De airco gaat uit en wij zweten peentjes op de achterbank. Met de raampjes open en 120 km/uur op bochtige wegen koerst hij richting Oostkust. Sara slaapt gelukkig door dit alles heen en droomt waarschijnlijk al van de zee. Gefascineerd door Abdul’s rijstijl kan ik de slaap niet vatten. Na enkele dubieuze handelingen die volgens mij niet eens in ons verkeerswetboek beschreven worden volgt de climax op een lang stuk heuvelachtig terrein. Stel je voor: 3 rijbanen waarvan er een voor ons is en twee voor tegemoetkomend verkeer (er wordt hier links gereden overigens). Je ziet uiteraard niet wat achter de heuvel ligt maar Abdul blijft vrolijk iedere keer bergop op de middelste baan rijden omdat onze rijbaan van slechtere kwaliteit is. Als ik voorzichtig laat blijken dat ik toch liever heb dat hij op zijn eigen baan blijft komt de big smile weer. Don’t worry, ik rij hier al jaren en iedereen weet van elkaar dat hij een tegenligger kan verwachten achter een heuvel is zijn antwoord op zijn schijnbaar roekeloze rijgedrag. Mijn gefronste gezicht doet hem toch besluiten het zekere voor het onzekere te nemen en de rest van de rit in de eigen baan te rijden. Als even later plotseling twee vrachtwagens naast elkaar heuvel af ons tegemoet komen knipoogt hij even in de achteruitkijkspiegel. Hoewel Abdul sneller rijdt en reageert dan Bruce Lee slaat begrijpen we elkaar denk ik.
In Mersing aangekomen staat een van Abdul’s vrienden ons al op te wachten met kaartjes voor de ferry in zijn hand. Zo te zien houden ze er een gesmeerde operatie op na. De prijs is echter conform wat onze reisgids Rough Guide vermeldt dus dat is ok. Door Addul’s kamikaze rit zijn we anderhalf uur te vroeg en aangezien we niet goed hebben ontbeten gaan we een hapje eten. Sara bunkert een Nasi Goreng met garnalen naar binnen (€ 0,40!), aangespoord door een meisje een tafel verder die vertederend de schranspartij gade slaat. De vrouwen hier dragen allemaal hoofddoeken, volgens de reisgids is de oostkust dan ook conservatiever dan de westkust. Sara wijst naar de hoofddoeken en wil zelf ook een hoedje op. Ook hier weer een fotosessie en een armband als cadeautje van het vriendelijke meisje in ruil voor een foto.
Gelukkig ontdekken we een speeltuin om de hoek van het restaurant zodat de tijd voor Sara snel omgaat. De bootrit duurt ongeveer 1,5 uur en Sara maakt dikke vrienden met een Noorse dame die voor enkele dagen met een werkcollega op Tioman gaat uitrusten na een conferentie in Singapore. Het Noorse ‘Doa komme muuske aongekroepe’ klinkt Sara bekend in de oren en dikke pret volgt ondanks de taalbarrière.
De eerste beelden van Pulau Tioman zijn prachtig. Bergen volledig bedekt met bomen en kleine, verlaten strandjes. Dit eiland was in de jaren 70 door Time Magazine uitgeroepen tot een van de 10 mooiste ter wereld waarna het sindsdien ietwat bergafwaarts is gegaan door het toenemende toerisme. We hebben Air Batang gekozen omdat dit op het Kids To Go forum op Lonely Planet wordt aangeraden als ideale familieplek. Het heeft daarnaast nog veel van zijn Maleissiche charme bewaard. We hebben per email contact gehad met Hafaz, de eigenaar van Air Batang Chalets en een bungalowtje aan het strand gereserveerd. Voor een redelijke hut met airco is het niet aan te raden op de bonnefooi naar Tioman te gaan deze periode gezien de drukte qua toeristen. Bij het aanmeren springen de prachtig mooie kleur en helderheid van water meteen in het oog. Selemat Datang op Tioman roepen de bootsjongens en wij voelen ons al meteen thuis.
Lees meer uit de rubriek Malaysia.
Wilt u een kommentaar achterlaten vul dan onderstaand formulier in.
english version
Hallo schattebouten, Het skypen lukt deze week niet, dus ik volg jullie via google maps en google earth. Zo vind ik foto’s van de plaatsen waar jullie zijn en zelfs de hutjes bij Air Batang, waar jullie logeren. Gelukkig weten we niet alles. De beschreven taxirit zou bij mij lichte paniek hebben veroorzaakt. Oma Frances zou jullie het liefst zelf even naar de veerboot hebben willen brengen. Voor de rest klinkt het allemaal prachtig en de eerste weken zijn dus voor jullie al precies zoals jullie dat gewild hebben.
Fijn, geweldig, houden zo, maar ik mis jullie toch.
Knuffels en kusjes voor jullie alledrie van (o)mama Frances.