Pulau Tioman
Eerst even wat feitjes over onze huidige plek, Air Batang aan de westkust van het eiland Pulau Tioman. Het is niets meer dan een strook grond van 1 kilometer breedte, aan de ene kant begrenst door de bergen en aan de andere kant de zee. Het is een klein dorp, in het Malay kampung genoemd waar de lokale bevolking in hutjes aan de uitlopers van de bergen woont en de strandkant bebouwd is met bungalowtjes voor toeristen. Vanaf het ferry piertje gaat er een voetpad tussen alle accommodaties door en wel zo vloeiend dat het eigenlijk één grote plaats met hutjes lijkt. Aan het eind van het pad ligt onze accommodatie Air Batang Chalets. We hebben hiervoor gekozen vanwege het ondiepe water voor het strand en de hutjes met airco. Dat laatste is zeker voor Sara’s middag- en nachtrust onmisbaar. Ze draait inmiddels volledig op lokaal ritme, wat uiteindelijk toch maar een weekje heeft geduurd. De chalets zijn redelijke onderhouden hutjes in een mooie tuin, inclusief kabbelend zoetwater beekje. De plek wordt gerund door Hafaz en zijn familie, hoewel het na enkele dagen nog steeds niet duidelijk is wie nu allemaal precies tot zijn familie behoort.
Air Batang is een heerlijke plek. De bewoners leven in harmonie met de toeristen en profiteren er natuurlijk volop van. Ze draaien de vuile was voor je, je kan gemasseerd worden en iedereen lijkt over een bootje te beschikken om je ergens naar toe te varen. De huisjes worden grotendeels bewoond door toeristen uit Australië of Scandinavië, vrijwel allen met kinderen. Wij zijn deze week de enige Nederlanders en worden iedere dag dan ook aangesproken over het EK 2008. Men is hier helemaal voetbalgek en de lokale kinderen lopen allemaal in voetbalshirts, met ManUnited en Chelsea als favoriet. Voor de wedstrijd Portugal tegen Duitsland had ik de wekker om 0245 uur gezet waarna ik onderdeel werd van een ietwat surrealistisch tafereel. Op de achtergrond de ruisende branding van de zuid Chinese zee, op de grond van de bar enkele locals stoned als een garnaal van de vette joint die rondging en aan de bar naast me 2 voetbalgekke Australiërs waarvan er een kwistig met Guus Hiddink Australië trivia strooide. Voorbeeld: hoeveel wedstrijden heeft Guus in totaal met het Australische elftal gewonnen, oefen- en toernooi interlands? (Antwoord=1, de WK wedstrijd tegen Japan).
De eilanden voor de oostkust zijn vermaard om hun snorkel mogelijkheden en op Tioman is dit niet anders. Enkele meters uit de kust bij Air Batang beginnen de koraalriffen. Met een snorkel set de zee ingedoken en de adem stokte regelmatig bij het zien van zoveel moois. Prachtige kleuren koraal en duizenden vissen in de meest waanzinnige kleur combinaties, een groot aquarium. Geconditioneerd door Disney schreeuwde ook ik Nemo toen enkele clownvissen uit een reusachtige zeeanemoon naar voren schoten. Brigitte heeft zelfs mee gezwommen met een nieuwsgierige rog. En dat alles op een paar stappen van het strand. Volgens Hafaz zitten er ook leatherback schildpadden bij het piertje, die moeten we nog gaan bekijken.
Sara kijkt de ogen uit bij de beestjes op het land. Alles is hier een maatje groter. Paarse en ivoorwitte vlinders hebben een spanwijdte van wel 15 cm en zwarte mieren halen makkelijk de lengte van 2 vingerkootjes. Hagedissen zijn er in alle maten, de grootste ligt als huisdier vaak in de schaduw van een accommodatie verderop en meet ongeveer 1,5 meter. Sara is dikke vriendjes met een Maleisisch jongetje Deryan van haar leeftijd die zijn aanvankelijke schroom overboord heeft gegooid en haar overal volgt, tot groot vermaak van de locals. Deryan moet regelmatig met zijn vader mee met het bootje waarbij Sara beteuterd aan de waterkant achterblijft en iedere keer vraagt wanneer “vriendje bootje komt”.
De locals verplaatsen zich met brommertjes, zelfs als ze 100 meter verderop moeten zijn, waarbij kinderen achterop zitten of in de zijbak. Sara heeft inmiddels ook al een ritje door de kampung erop zitten in de zijbak, samen met Deryan. Dikke pret en grote verhalen achteraf natuurlijk. Het record wat we tot nog toe hebben gezien staat op een familie van 4 op een brommertje. Pa voorop met een kleine op het stuur, dan een kleine tussen pa en ma in en ma als sluitpost gelijk John Cleese in A Fish Called Wanda.
Als het niet voor het gebed was dat uit sommige hutjes klinkt dan zou je niet in de gaten hebben dat je in Islam gebied reist. Public Enemy klinkt uit de speakers en de Carlsberg biertjes gaan kwistig rond bij het barretje dat voetbal live uitzendt, waarbij de locals vrolijk meedrinken. Over het algemeen geldt, hoe noordelijker aan de oostkust hoe kleiner de kans op alcohol. Op Tioman wordt de alcoholverkoop echter toegestaan als onderdeel om het toerisme te ondersteunen. Behalve landbouw en visserij is er namelijk aan de oostkust vrijwel niets dus toerisme inkomsten zijn broodnodig. Het leven is voor ons westerlingen erg goedkoop. Gisteren was er BBQ en de inktvis en tonijn die ’s ochtends nog in de zee zwommen lagen ’s avonds met een heerlijke chili saus en gehakte knoflook op onze borden. Kosten per bord inclusief rijst of frietjes en salade € 3! Lunch is meestal een overheerlijke Nasi Goreng Kampung met rijst, chili, piepkleine ansjovis, ei en stukjes groente. Een vol bord voor € 1. En dan te bedenken dat Tioman nog een vrij toeristische plek is met navenant hogere prijzen. Sara eet hier haar bordje beter leeg dan thuis hoewel het vooruitzicht van haar dagelijkse favoriete mango ijsje daar natuurlijk debet aan is.
Na het weekend willen we ondanks dit alles weer verder. De bedoeling is aan de oostkust te eindigen in Kota Bahru, een van de best bewaarde originele Maleisische steden aan de grens bij Thailand. Maar eerst gaan we naar een leuk plaatsje wat noordelijker aan de kust van waar we nu zitten, Cherating. Nu Nederland jammerlijk maar verdiend is uitgeschakeld hoeven we ons schema daar niet meer op aan te passen, dat is een schrale troost …Go Guus Go!
Lees meer uit de rubriek Malaysia.
Wilt u een kommentaar achterlaten vul dan onderstaand formulier in.
english version
Dag globetoddlers,
Nol heeft ons, als trotse (schoon)vader en opa gewezen op jullie site.
Goh, Luc wat schrijf je mooi en beeldend. Ik zie het zo helemaal voor me! Het lijkt me heel bizonder om overal zo snel contact te hebben via Sara. Locals vroegen ons vaker of witte mensen kinderen niet leuk vinden. Dit omdat ze nooit witte mensen met kinderen zagen. Gelukkig brengen jullie hierin verandering. Ik krijg al weer helemaal zin om ook de rugzak te pakken als je jullie verhalen leest. Heerlijk smullen van verse zeevis! Lekker dobberen en snorkelen in zee en genieten van al het moois wat je om je heen ziet! En dit is nog maar het begin……..
Nol en Bas zijn druk bezig aan de zolder. Het is hier drukkend (bijna tropisch) warm, dus dat is zweten voor de heren. Hopelijk vandaag geen blauw oog.
Geniet lekker verder . Groet,Jacqueline
Dag lieverds, een bloemrijk verslag tot nu toe, waarbij de bijpassende foto’s precies dat uitdrukken wat geschreven staat!! Zo reizen we met jullie mee en worden we deelgenoot van jullie belevenissen in exotische oorden, terwijl het in maastricht al zo exotisch is. Vind wel dat ook luc een keer op de foto moet, liefst wat verwilderd, of heel chic in een burmuda met bloemenkrans. waarom wil ik dat? omdat je bij de foto’s ook steeds naar jullie toegetrokken wordt en dus moet luc er op!!!
hier in maastricht is het zoals het gaat in een zomer: vochtig heet (dus even een hamer of schroevendraaier vasthouden en je kunt je kleren al uitwringen, zeker als je dan een zolder moet isoleren), afgewisseld met een onweerstortbui, met een ondergelopen kelder als gevolg - maar dat lost denny wel op.
zie uit naar jullie volgend bericht xxxxxxxxNol
He lieverds, ik weet niet zeker of mijn vorige bericht is aangekomen. Waarschijnlijk hetzelfde probleem als Nollie. Hoop dat deze wel aankomt. Ik lees met plezier jullie reisverhalen, heerlijk klinkt het. Moet je net mij hebben, zou het heerlijk vinden om op een dag eenzelfde actie te ondernemen als jullie. Ik zie de beelden van Sara als waterratje voor me! Wat is ze mooi op de foto´s, heeft ze haar haartjes geknipt? Staat stoer. Hoe is het met jullie? Zijn jullie gelukkig? Nog geen heimwee?
Hier in mestreech gaat alles zn gangetje. Ik zit in mn huisje op St Pieter waar ik erg blij mee ben. Eindelijk een eigen stekkie. Voor de rest nog aan het solliciteren en Spaanse les aan het geven (vind ik trouwens erg leuk!). Morgenavond ga ik met Cristina Spanje-Rusland kijken…moet toch toegeven dat ik de Spanjolen verkies boven Guus. Toch nog altijd een tweede vaderland voor me. Nou liefjes, mijn verhalen zijn (nog) niet zo spannend als die van jullie dus ik ga afsluiten. Wil dat jullie weten dat ik veel aan jullie denk en ontzettend veel van jullie hou. Lieve kussen voor alle3. “Lien-laat-je-tieten-zien”
hey liefjes
Wat een mooie verhalen en super fotos.. heb je een paar mailtjes gestuurd bij contact maar weet dus niet of jullie die al gelezen hebben..Hier in Maastricht is nog altijd alles als vanouds.. Zwitserland was echt te gek en ben ook nog 2 dagen in Milaan geweest!!! Was echt super.. Wel raar als ik langs jullie straatje fiets en weet dat jullie huisje daar is maar jullie daar niet zijn.. Vind het super fijn dat jullie reis zo mooi is maar mis jullie zo ontzettend veel… iedere dag!!!! Ik denk iedere dag aan jullie en kan niet wachten op meer verhalen en fotos! Geniet er maar mooi van..
Hou super veel van jullie.
dikke kus van tante Foefie