Oost naar West

Het viel een beetje zwaar om afscheid te nemen van Tioman en Air Batang. We hadden makkelijk nog langer kunnen blijven maar aan de andere kant was de nieuwsgierigheid naar meer Maleisië te groot. De zee was kalm dus de ferry tocht verliep rustig. Sara viel vrijwel meteen na vertrek in slaap en werd pas wakker bij het aanmeren in Mersing. In de hal van het busstation gingen we op zoek naar kaartjes voor de bus naar Melaka aan de oostkust en dat bleek een domper. Na een telefoontje van de zwaarlijvige vrouw achter het loket bij een van de reisbureautjes liet ze weten dat de middagbus vol zat en er alleen nog een om 1730 uur ging. Dat betekende meer dan 5 uur wachten en pas 2200 uur aankomen. Wat nu? Een rechtstreekse taxi zou te duur zijn. Enige opties waren of de bus naar Kluang nemen en daar hopen op bus naar Melaka of planning omgooien en aan oostkust blijven richting Kuantan. Ik maakte een laatste ronde om het gebouw heen toen ik een Indiër in FC Barcelona shirt zag zitten. Dat moet goed zijn dacht ik, fervente Barça fan die ik zelf ben en begon over het afgelopen rampzalige seizoen en wat er beter zou kunnen. Na gezamenlijk te hebben geconcludeerd dat de grote spelersschoonmaak die nu plaatsvond het enige middel was voor hernieuwd succes, vroeg hij waar ik naar toe ging. Vervolgens liep hij met me mee naar een minuscuul gat in de buitenmuur wat het loket voor de nationale busmaatschappij bleek te zijn. Hier waren nog kaartjes voor de middagbus te krijgen. Toen de bus kort daarna vertrok zaten er welgeteld 16 mensen in!
Sara vond het allemaal even spannend, zeker omdat ze op de eerste rij zat en alles goed kon zien. Na een uurtje rijden echter waren er links en rechts alleen nog maar enorme palmboom plantages te zien en zakte ze langzaam in een diepe slaap. Ik telde als road kill 3 dode apen en zag 2 waarschuwingsborden voor overstekende olifanten. Zoals op ieder aankomstpunt van openbaar vervoer werd je ook in Melaka belaagd door de taxi maffia. Zelden zo’n schaamteloos publieke kartelvorming gezien. Allemaal hanteerden ze dezelfde in verhouding belachelijk hoge prijs voor het stukje naar de binnenstad. Nadat we quasi verontwaardigd wegliepen bleek de prijs toch omlaag te kunnen. Aangezien vrijwel alle vermelde plekken in de reisgids volzaten en het in Melaka dus druk zou zijn had Brigitte vooraf via internet een hotel geboekt. Volgens de Tripadvisor website was hotel Portugis een gezellig familiehotel dichtbij het centrum. Bij aankomst verging ons enigszins het lachen. Een troosteloze buurt met middenin een gebouw met vele flikkerende gekleurde lampjes: hotel Portugis. Er waren weinig kamers waren bezet maar toch was de ons toebedeelde kamer nog niet schoon. We konden buiten op de gang wachtten tot de kamernicht, een klein Maleis mannetje met staartje en opgevulde BH klaar was. De kamer was klein en kitscherig maar ok. We besloten een hapje te gaan eten in het centrum en een ander hotel voor de dagen erna te zoeken. Na een half uur lopen bleken we echter nog niet eens op de helft van de weg naar het oude centrum te zitten en kwamen de eerste tranen bij Brigitte. Bij terugkomst in het hotel schalde de muziek uit de speakers buiten en stond er een hooggehakte, schaars geklede dame in de deuropening van het restaurant naast het hotel. Hotel Portugis was zeker geen familiehotel maar wel gezellig als je van karaoke en hoeren hield. Achteraf kregen we namelijk te horen dat het hotel ook nachtclub en verkapt bordeel was. Meteen uitgecheckt en natuurlijk het geld kwijt. Van John en Christine had ik eerder die dag gehoord dat zij vlakbij Hotel Lisbon woonden naast de Portugese enclave dus weer in de taxi. Hotel Lisbon was een verademing vergeleken bij Portugis. Mooie ruime kamer met uitzicht op de Straat van Melaka. Toen we later die avond met John, Christine, Mark en Laura afspraken hebben we nog hartelijk moeten lachen om de hotelstunt. De kamerprijs van € 22 kwijt maar een mooi verhaal rijker.
Hotel Lisbon ligt naast de zogenaamde “Portuguese Settlement”, een nagebouwd Portugees plein op de plek waar de oorspronkelijke Portugese immigranten in de 17e eeuw hebben gewoond met daaromheen enkele duizenden vissers met hun families, allen afstammelingen van de eerste bewoners. Ze spreken zelfs nog het zogenaamde Kristao, een mix van Malay en oud Portugees. Toevallig was die week het jaarlijkse Festa de San Pedro, waarbij de hele buurt werd afgezet en je kon drinken, eten en dansen. Die avond biertjes gedronken met John, Christine, Mark en Laura en enkele Indische vrienden van John. Sara en Madeleine leken meer bezig met elkaars spullen af te pakken dan echt samen te spelen. Hun karakters lijken nu al echt te botsen en het verbaasde ons dat ook Sara enkele gemene trekjes in zich heeft.
De dag erna bij John en Christine langsgegaan. Zij wonen in een appartementencomplex vlakbij hotel Lisbon, waar ook een zwembad bij hoort. Hier kon Sara lekker rondspartelen met Madeleine. John en Christine zijn ergens in de 60 en een alleraardigst koppel. Na vele jaren in India te hebben gewoond genieten ze nu van zijn pensioen in Maleisië. Hoewel ze een dochter hebben verloren door de tsunami zijn ze beiden nog steeds gek op de zee en in het bijzonder op duiken. Ze gaan dan ook regelmatig naar een van de eilandjes in de Zuid-Chinese zee. Je merkt aan alles dat zij graag de rol van opa en oma spelen en hoewel de taalbarrière Sara parten speelt vindt ze het fijn om bij hun te zijn. Madeleine is 6 maanden ouder dan Sara en een stuk rustiger. Zij kan gemakkelijk in haar eentje spelen of een hele DVD op de laptop kijken, waarschijnlijk ook omdat ze al een jaar alleen is met haar ouders. Dit in tegenstelling tot Sara die graag met iemand speelt en nauwelijks interesse vertoont in tekenfilms. In Nederland kon Sara ook al niet lang haar aandacht vasthouden als de TV aanstond, ook al had ze zelf om bijvoorbeeld Sesamstraat of de BiBa boerderij gevraagd. Sinds Mark en Laura in Maleisie zijn is Madeleine’s slaapritme naar de haaien. Voorheen ging ze rond 1900 uur slapen en was ze om 0600 uur wakker, met als gevolg dat Mark en Laura ook altijd vroeg onder de wol gingen. Dit betekende wel dat ze veel tijd overdag hadden. Met Sara is het anders, ze is nog geen enkele keer voor 2200 uur naar bed gegaan maar doet overdag wel nog haar middagdutje. Voor ons betekent dit dat we ‘s avonds vroeg gelukkig niet op een hotelkamer zitten opgesloten en dat we ’s ochtends kunnen uitslapen. We waren toch al geen ochtendmensen dus dat komt goed uit.

Via John kregen we het telefoonnummer van zijn vriend Albert, de Hindoestaanse taxichauffeur. Een 60-jarige grappenmaker die Sara in zijn ban had met zijn arsenaal aan dieren- en babygeluiden. Albert kon perfect allerlei nationaliteiten nadoen met als hoogtepunt de Japanner die Melaka in een uurtje met de taxi wilde zien voordat hij weer met de bus verder ging, iets wat regelmatig voorkwam volgens hem. In het vervolg geen gezeik meer met de taxi maffia maar even Albert bellen en vervoer en entertainment was geregeld.
Tijdens het verblijf in hotel Lisbon onstond het mysterie van de groene pijl. In bed lag ik iedere keer recht onder een grote groene pijl op het plafond met daarop de woorden ‘Arah Kiblat’. Navraag bij het uitchecken leerde dat dit als hulpmiddel diende tijdens gebed door de richting van Mekka aan te geven voor Arabieren zonder richtingsgevoel.
We besloten nog 1 nacht in Melaka te blijven en boekten een kamer in de Heeren Inn in Chinatown, gelegen aan de weg die vroeger daadwerkelijk Heerenstraat heette. Na de Portugezen en voor de Britten hebben de Nederlanders ook een tijd lang in Melaka geregeerd. De sporen zijn nog te zien in gebouwen als het Stadthuys, de Christ Church en de Dutch Graveyard. Men probeert op een aantal plekken die periode uit te melken, bijvoorbeeld in de Dutch Harbour Club waar, jawel, kroketten en Goudse kaas op het menu staan. Toch maar liever voor lokaal voedsel gekozen waarbij Sara zich te buiten ging aan de verschillende soorten vers fruit. Het personeel was helemaal weg van Sara en lieten haar allerlei dingen proeven. Het lekkerste was toch wel het paarskleurige ‘dragonfruit’ gecombineerd met vanille-ijs.
Omdat het zo plakkerig warm was besloten we naar het openbare zwembad te gaan. De man achter het loket sprak geen engels maar gebaarde gelijk dat hij mijn zwembroek wilde zien. Bij het zien van mijn shorts begon hij heftig nee te schudden en haalde hij een kaart tevoorschijn met foto’s van allerlei soorten obscure zwembroekjes. In tegenstelling tot de gewone kleding die vrij wijd hangt is zo strak mogelijk het devies wat betreft zwembroekjes. Perverse badmeesters wellicht? Volgens mij was ik 10 jaar toen ik voor het laatst in een Speedo broekje heb rondgelopen en eerlijk gezegd trotseerde ik liever de warmte dan in de naastgelegen winkel die paar centimeter stof aan te schaffen. Brigitte was sowieso niet binnengekomen zonder badpak dus rechtsomkeer naar een drankje in het koele parkje ernaast waar ook een speeltuin was voor Sara dus die vond het allang best.

Melaka’s Chinatown concentreert rondom Jalan Hang Jebat, vroeger Jonkers Straat geheten. Op vrijdag en zaterdag is deze afgesloten voor verkeer en stallen honderden Chinezen hun prullaria en etenswaar uit in kleine kraampjes. Erg gezellig en voor Sara een paradijs aan speelgoed, de ene met nog meer kleuren en lawaai dan de andere. Ze bleef de straat maar op en af rennen op zoek naar dat ene stukje speelgoed wat ze mocht uitkiezen. Het was lang twijfelen tussen een plastic zangvogeltje en een uit zichzelf rondspringende bal maar uiteindelijk werd het de laatste waarna tot groot vermaak van de omstanders Sara kraaiend van plezier achter het balletje aanholde. Bij Cafe EZ zaten de eerder genoemde Indische vrienden van John en Christine en samen met hen een biertje gedronken. Ook een Nederlandse John was aanwezig en hij bleek uit Roermond te komen en in Melaka te wonen. Met 80 jaar nog uiterst kwiek en dagelijks te vinden voor een biertje bij zijn stamkroeg. Blij dat hij weer eens Limburgs kon praten ging hij op de praatstoel zitten en kreeg ik in korte tijd zijn levensverhaal te horen. Het kwam erop neer dat hij na jaren van werken voor Philips in Azië van zijn riante pensioen genietend zijn leven zou eindigen onder vrienden in Melaka. Toch even anders dan in Nederland achter de geraniums in een verzorgingstehuis de regenachtige dagen tellen.

Melaka is een leuke stad om een paar dagen rond te slenteren maar dan wel in het weekend want dan is Chinatown op zijn leukst. Helaas lijkt op de bonnefooi reizen steeds lastiger want ook hier is het advies om hotel van tevoren te reserveren mocht je in het weekend willen gaan. Tijdens ons verblijf waren alle leuke hotels in hte oude centrum (van wat we gezien hebben o.a. Puri, Heeren House en Baba House) volgeboekt op zaterdag vandaar dat we al op zaterdag in plaats van zondag zijn vertrokken naar de hoofdstad Kuala Lumpur.

Hotel Lisbon is geschikt als je buiten de stadsdrukte wil zitten. Er waait altijd een aangename koele bries vanuit de Straat van Melaka en naast het hotel is een speeltuintje. Wel moet je iedere keer een taxi nemen want de afstand naar het centrum is te groot om te lopen. Als echt moslimhotel wordt er geen alcohol geschonken maar er zijn genoeg restaurantjes en barretjes naast het hotel om dat gebrek te compenseren.

• english version

Bent u op zoek naar iets?

Archief

• april 2009
• maart 2009
• december 2008
• november 2008
• oktober 2008
• september 2008
• augustus 2008
• juli 2008
• juni 2008
• mei 2008

Kategorien

• Australia
• Bali
• Frankrijk_Spanje
• Malaysia
• Nieuw-Zeeland
• Samoa
• Singapore
• Spanje
• Thailand
• Tonga
• Voorbereiding

Laatste nieuws

• Heen en weer op Iberisch schiereiland
• Eindelijk weer op pad
• Niet helemaal senang in Samoa
• Paradijs in de Pacific
• Auckland en het noorden

© Copyright Globetoddler - Designed by {in}bloom