Langkawi
De ferry vanuit Penang naar Pulau Langkawi duurde bijna 3 uur over een woelige zee en links en rechts werd er gretig gebruik gemaakt van de zwarte zakjes om de maaginhoud op onvrijwillige wijze kwijt te raken. Pulau Langkawi is eigenlijk een verzameling eilandjes in het uiterste noordwesten van Maleisië met Langkawi zelf als grootste en eigenlijk enige bestemming. Paradijselijk mooi maar de laatste jaren steeds drukker door het sterk toenemende toerisme. Juli is bovendien ‘Arab season’ als de arabieren massaal op vakantie gaan en vooral Langkawi als bestemming kiezen. De drukte viel ons echter reuze mee, hoewel er frequent vliegtuigen overvlogen naar het nabij gelegen internationale vliegveld. We kozen voor Pantai Cenang, de meest toeristische baai aan de westkust mede omdat de accommodatie mogelijkheden daar het grootst zouden zijn en het strand het meest geschikt voor Sara. Pantai Cenang is eigenlijk gelijk iedere toeristische trekpleister langs een willekeurige kust: een lang lint van accommodaties, restaurants en winkeltjes dus volop keuzemogelijkheden voor ieder budget. Hier geldt de regel dat gebouwen niet hoger mogen zijn dan een kokosnootboom dus alles is gelukkig laagbouw. Wij kozen voor het Malibest Resort waar we een houten bungalow met airco namen voor € 24 per nacht. De Andaman zee was 25 meter lopen van het huisje en het warme water lag er uitnodigend bij voor een duik. Sara begon gelijk in het zand te graven met de gekochte strandspulletjes en was zichtbaar happy. Een goede keuze dus om een paar dagen hier naar toe te gaan. Het zeewater was lang niet zo helder als aan de oostkust maar dat had deels te maken met het startende regenseizoen. In deze tijd van het jaar werd zonneschijn afgewisseld met fikse en langdurige buien die gelukkig vooral ’s nachts losbarstten in de dagen dat wij er waren. Dit betekende ook meer muggen dan op eerdere plekken en de klamboe werd voor het eerst in gebruik genomen. Sara’s reisbedje is geheel gesloten en dus ideaal wat muggen betreft, een absolute aanrader die het meeslepen van de anderhalve kilo als extra bagage meer dan waard is.
Onze favoriete plek om uit te rusten werd gelijk het Red Tomato Garden Café op enkele meters lopen van ons huisje. Gerund door Tanja, een Duitse die halverwege haar wereldreis aan een Maleisiër was blijven hangen en inmiddels al 10 jaar op Langkawi woonde met man en zoon. Red Tomato is een gezellig restaurantje met relaxte muziek, een overheerlijke spaghetti aglio olio en bovendien gratis wireless Internet. Sara werd meteen dikke vrienden met serveerster Leha en kreeg regelmatig iets extra’s toegestopt. Tanja is een kordate dame die haar mening niet onder stoelen of banken steekt. Van de Arabieren moest ze niets hebben want die gingen toch alleen maar in hun eigen tentjes eten. Maar eigenlijk gold dat voor haar restaurant ook, want haar belangrijkste klanten waren Europeanen en dan vooral tijdens het hoogseizoen van december tot februari. Verrassend genoeg had de tsunami relatief weinig schade aangericht op Langkawi. Het ervoor liggende Sumatra had de meeste klappen opgevangen. Er was slechts een dode te betreuren geweest, een toerist die in haar rolstoel in het zand was blijven steken en in de golf van paniek over het hoofd was gezien. Wel zag je sporen dat het zeewater langzaam maar zeker met vloed steeds meer landinwaarts kroop want de palmen dicht bij de eerste huisjes hingen bijna horizontaal in het water doordat het ondersteunende zand af en toe was weggespoeld.
Omdat het weer vrij onvoorspelbaar was genoten we van ieder zonmoment op het strand met Sara. Geweldig om te zien dat de combinatie zand en water garant staat voor uren speelplezier. Ze gaf op een gegeven moment zelf aan dat ze aan haar middagslaapje toe was door haar spulletjes te pakken en met de mededeling “Sara naar bedje toe” naar het huisje te wandelen.
De laatste 2 dagen hebben we een auto gehuurd. Een taxi inhuren voor een tour was duurder en betekende ook minder bewegingsvrijheid. Voor de zekerheid wel een automaat gehuurd want de laatste keer dat ik links had gereden was in Engeland en ik kon me nog de lichte paniek en het misschakelen herinneren bij rotondes of onverwachte situaties. Waar je in andere landen bij autohuur vele A4-tjes met verzekeringsvoorwaarden en reglementen voor je neus krijgt en allerlei opties hebt om risico af te kopen volstaat hier een A5 met de mededeling dat je zelf verantwoordelijk bent voor diefstal of schade en de kosten geheel voor jouw rekening zijn. Dat verklaarde wellicht ook de lage huur van € 12 per dag. Niettemin het risico genomen en op weg gegaan richting het noordwesten naar de kabelbaan. Uiteindelijk bleek Brigitte’s hoogtevrees sterker dan het vooruitzicht op een mooi uitzicht over het eiland en de Thaise kustlijn bij helder weer dus de kabelbaan hebben we maar links laten liggen. Dan maar het er naast gelegen Geopark in. Grote delen van Langkawi en de omliggende wateren zijn door de Unesco als Geopark bestempeld en dus beschermd vanwege hun natuurschoon. Het Geopark probeert daar munt uit te slaan door wat houten hutjes en een vijver aan te leggen met daaroverheen een soort eco-sausje. In het echt is het niet meer dan een verzameling souvenir winkeltjes, eettentjes en een hotel met zwembadje. Na een korte wandeling had Sara meteen een olifant gespot en wilde persé een ritje maken. Olifanten zijn oorspronkelijke bewoners van Maleisië en met die gedachte kochten we ons schuldgevoel over deze circusact af en boekten een ritje door de jungle. Lasha de Aziatische olifant sjokte plichtmatig het platgetreden spoor door het bos af, links en rechts een boomstronkje oppeuzelend. Sara vond het echter prachtig om zo hoog te zitten, zeker toen we enkele apen in de bomen zagen slingeren. Na drie kwartier deinen door de bladeren mocht Sara de olifant een heel brood voeren en na de aanvankelijke schroom kraaide ze van plezier als Lasha’s slurf over haar hand ging. Een dure investering maar voor Sara in de top twee naast het aaien van dolfijn Pet in Singapore. Daarna nog het kinderboerderijtje bezocht waar ze belaagd werd door een horde agressieve konijnen. Een mooie Pavlov reactie van de knaagdieren want Sara’s eerste stapje over het hek betekende eten en de zakjes met worteltjes werden dan ook snel aangeschaft om erger te voorkomen. Met wat slangen en een prachtige Brahminy wouw gekooid, de vogel waarnaar Langkawi is vernoemd, was het dierenparkje eigenlijk een vrij trieste bedoening. Inheemse dieren zou je op een veel diervriendelijker en mooiere manier kunnen tonen.
We besloten ook nog even een kijkje te nemen in een van de meest luxueuze resorts op het eiland, the Datai. Verscholen in een kleine baai waar het hotel naar is vernoemd zijn de gebouwen prachtig mooi met vulkaansteen en hout in het landschap ingebouwd. Veel perfect gesoigneerd personeel, een prachtig zwembad en een serene rust. Niets om met kinderen te logeren maar schitterend om tijd aan elkaar te spenderen als je budget het enigszins toelaat (www.lhw.com/datai). Onderweg terug naar ons huisje zagen we erg veel apenfamilies langs de weg die totaal geen angst hadden voor stoppende auto’s. Het blijven wilde dieren dus toch maar niet uitgestapt en enkele kiekjes vanuit het open raam geschoten. Een van de oudere apen bleek aan hetzelfde foto-ongenieke euvel te lijden als ik, altijd met gesloten ogen op beeld (dat verklaart meteen de reden dat ik weinig op foto’s te zien ben). Breed lachend keek hij ons aan maar telkens als de foto werd gemaakt deed hij zijn ogen dicht alsof hij weigerde mee te werken aan het standaard plaatje.
De volgende dag naar de noordkust gereden, naar Tanjung Rhu. Met je eigen auto ritjes maken is toch leuker dan een taxi. Er is niet zoveel verkeer en het is alleen af en toe opletten op gedurfde inhaalmanoeuvres van ongeduldige tegenliggers. Lekker in je eigen tempo toeren en stoppen wanneer en hoe lang je zelf wilt. Voor de prijs hoef je het in ieder geval niet te laten. We konden alleen geen kinderstoeltje krijgen wat niet vreemd is als je ziet hoe kinderen op brommers en in auto’s vervoerd worden door de locals. Voor ons betekende dit Sara achterin met gordel om en Brigitte naast haar. Vanuit Tanjung Rhu vertrokken vele bootjes de mangrove bossen in met een tussenstop om vleermuisgrotten te bezoeken. Niet echt de moeite waard vonden we en haalden in plaats daarvan lekkere rijst lunchhapjes om op het verlaten strand te picknicken en van het uitzicht te genieten.
Toen de regen ook overdag begon toe te nemen besloten we om Langkawi weer te verlaten. Terug naar de oostkust van Maleisië was ons volgende doel maar los van de negen uur durende nachtelijke busrit zou het moeilijk worden om vanuit Kota Bharu weer in Singapore te geraken. Het zou erop neer komen om vele busritten te maken met telkens een overnachting want vliegen was simpelweg te duur. Een paar uurtjes surfen bood verrassend uitkomst maar daarover meer in het volgende blog.
Langkawi is een mooi en groen eiland waar de grootste drukte zich rond de jaarwisseling afspeelt en de westkust de meeste accommodaties en dus ook toeristen heeft. De cliché banaanboten en voortgesleepte parachutes gaan dagelijks op en neer langs de kustlijn en de jetski’s verstoren de rust enigzins (helaas had ik geen telelens want 5 vrouwen in burka’s op een banaan had een mooi plaatje met geweldige alliteratieve titel opgeleverd). Toch is Pantai Cenang de moeite waard voor een paar dagen. Het heeft een mooi strand dat meer geschikt is voor kinderen dan het wat rustigere Pantai Tengah en de zee is heerlijk warm. Er zijn veel resorts in alle prijsklassen dus keuze genoeg. Mailbest is ok qua prijs maar we zouden het toch niet aanbevelen gezien de slechte staat en onderhoud van de huisjes . Als je rust zoekt is de noordkust geschikter. Mocht het Datai of Andaman resort buiten budget zijn dan is het Tanjung Rhu een alternatief aan een rustige baai met kleine eilandjes gelegen. Helaas zijn hier alleen resorts van de duurdere categorie met het mooi gelegen Radisson Tanjung Rhu resort als leukste inclusief prachtig zwembad.
Lees meer uit de rubriek Malaysia.
Wilt u een kommentaar achterlaten vul dan onderstaand formulier in.
english version
Ha Brieg, Luc en Sara!!!!
Heel verrassend om jullie zo even te zien en te spreken!! (ik wist niet dat dat mogelijk is….) De verbinding was niet zo denderend, maar toch geweldig. Tot morgenochtend (zaterdag 12.00u nederlandse tijd), en dan kunnen jullie ons ook zien. Voor vannacht slaap lekker! Groetjes, liefs,Lia.