KL en Penang

Vanuit Melaka de bus genomen naar de hoofdstad Kuala Lumpur. De conclusie in Melaka was dat stadsbezoek van een paar dagen zonder de mogelijkheid om te zwemmen in zwembad of zee niet ok was voor Sara. Vandaar dat we via internet een hotel met zwembad hadden geboekt. Het Corus Hotel was wel iets duurder maar na een uurtje surfen en vergelijken een superdealtje gevonden. Grote kamer met hemelbed en veranda waar je via trappetje zo het zwembad inliep. Al dobberend keek je uit op de Petronas Towers. En zwembad betekende voor Sara weer nieuwe vriendjes en vriendinnetjes.

Gelijk iedere wereldstad slibt ook Kuala Lumpur oftewel KL helemaal dicht met verkeer en de express bus kroop dan ook met een slakkengang naar het busstation Putraya. Hier weer de gebruikelijke chaos en taxi maffia. Na twee chauffeurs geweigerd te hebben vanwege de prijs bleek de derde zelfs te claimen dat hij niet wist waar het hotel lag. Uiteindelijk voor de door ons gevraagde prijs ingestapt in een normale auto. De chauffeur bleek bij te beunen als illegale taxichauffeur maar het verschil met illegale taxi’s bij ons is dat hij de ritjes kreeg toebedeeld van de echte taxichauffeurs. Als de rit hun niet genoeg opleverde dan weigerden ze simpelweg te rijden en kreeg je excuses als niet weten waar het hotel ligt. Onze snorder Sow bleek een militante voorvechter van de Justice partij te zijn en een agressief betoog tegen de huidige regering volgde. Gelukkig had ik de afgelopen dagen de kranten een beetje gelezen zodat ik enigszins wist waar het over ging want in het korte tijdsbestek van het ritje vloog hij van moord naar benzineprijzen naar complotten tegen zijn partij. Met het schuim haast op zijn bek gaf hij ons bij aankomst hotel zijn kaartje met telefoonnummer dat linea recta onder zijn stoel verdween. Exit Sow.

KL lijkt veel op Singapore. Ongeveer evenveel inwoners (meer dan 4 miljoen, hoewel Singapore bijna 4x zoveel inwoners per vierkante kilometer heeft), overal bouwputten voor nog hogere gebouwen en veel verkeer in files dat voor dagelijkse smog zorgt. Er is een competitiestrijd gaande tussen die twee waarin Singapore nog steeds aan de winnende hand is maar langzaam terrein lijkt te verliezen. Onze eigen indruk is dat Singapore veel beter georganiseerd en gestructureerd is en de mensen vriendelijker zijn. KL lijkt af en toe chaos maar dat heeft ook weer zijn charme. Voor toeristen zoals wij die graag te voet de boel verkennen is KL niet echt geschikt, zeker niet met een buggy. Trottoirs zijn vaak gesloopt om de weg breder te maken en voetgangersstroken die over zijn gebleven zijn over het algemeen van slechte kwaliteit. We moesten vaak al ‘klunend’ onze weg proberen te vinden zonder op de rijbaan te geraken want eenmaal daar was je vogelvrij. De conciërges bij het hotel keken ons dan ook iedere keer meewarig aan als we weer op pad gingen en snapten niet dat we geen taxi namen.

De Petronas Towers lagen op slechts 2 minuten lopen van ons hotel en vanuit iedere hoek weer is het een indrukwekkend staaltje architectuur. Sara mocht niet mee omhoog zodat we dat maar niet hebben gedaan hoewel het uitzicht bij helder weer fantastisch moest zijn. Onder aan de torens lag het laatste nieuwe winkelcentrum Suria. Men neme de volgende ingrediënten: Brigitte, 4 mega verdiepingen met alle bekende merken verzameld in mooie boetiekjes, uitverkoop en een reisbudget. Bij elkaar gemixt een cocktail vol opwinding en frustratie. Uiteindelijk is de schade beperkt gebleven tot een bikini van Zara. Hoewel ik al jaren rondloop met dezelfde zwem shorts staat voor een vrouw blijkbaar 1 bikini gelijk aan bloot lopen want je kunt niet afwisselen. In Suria bevond zich ook op de 2e verdieping een grote food court waar eten uit alle windstreken van de wereld verkrijgbaar was. Niet echt pittoresk maar wel handig met Sara. Zo hebben we voor het eerst gezondigd en niet Maleis gegeten maar een happy meal en spaghetti voor haar besteld. Brigitte werd voor een paar dagen klant bij Sushi King en ik heb Bengaals, Thais en Mongolisch geprobeerd. Grappig om te zien dat de langste rij telkens bij McDonalds stond. Ondanks het minder gezonde eten blijft de aantrekkingskracht op kinderen onverminderd groot, hoewel hier natuurlijk een groot Halal certificaat boven het menu prijkte.

Onder de Petronas torens ligt een park met daarin een grote speeltuin en een zwembad, beide zonder entree. Bij het zien van de speeltuin kwam Sara ogen tekort, zoveel glijbanen, schommels en wipjes had ze nog nooit bij elkaar gezien. Ze wist dan ook niet welke ze moest kiezen en iedere keer als ze ergens op klom zag ze weer een andere, nog mooiere en ging weer verder. Het ernaast gelegen zwembad is een ondiepe plas water met watervalletjes en fonteintjes. Eromheen cirkelde de ‘kleding politie’, vrouwelijke parkpolitie agenten die streng toezien dat niemand naakt of met luier het water inging. Een broekje was het minimale vereiste. Sara struinde het hele bad af, onderweg door vele kinderen aangeraakt en zelfs onder de fontein gezet, ze vond het allemaal even prachtig. Een bezoek aan het park werd dan ook vaste dagelijkse prik.

Verder hebben we niet zoveel van KL gezien. We hebben door Chinatown gelopen met de bekende straat Jin Petaling vol opdringerige verkopers. Wat je ook doet, kijk alleen langer dan 1 seconde naar een product als je het echt wil kopen, anders wordt je de rest van de straat achtervolgd en bijna gedwongen een aankoop te doen. Ook zijn we in Bukit Bintang geweest, een erg toeristische zone met restaurantjes en winkels. Hier logeerden Mark en Laura en met hun zijn we in die buurt in Jalan Alor gaan eten op onze laatste avond in KL. Jalan Alor is een lange straat met enorm veel eettentjes, veelal door chinezen gerund. Sara en Madeleine stonden met open ogen naar de nog levende schelpen te kijken terwijl wij ons te goed deden aan verse krab en veel stokjes sateh, weggespoeld met liters Tiger bier. Qua budget een dure avond maar wel gezellig (voor westerse begrippen natuurlijk nog steeds een lachertjes als je met z’n allen € 50 betaalt voor krab, nasi, vissoep, inktvis, 40 stokjes sateh en bier). Hoewel de hygiëne van de eettentjes over het algemeen uitstekend is zijn de toiletten vaak vergeten gebied. Toen Brigitte met Sara de deur opende kwam er net een uit de kluiten gewassen rat even polshoogte nemen uit het gat in de grond…

Mark en Laura bleven nog tot zondag in KL en zouden daarna naar de oostkust gaan richting Thailand. We kozen ervoor om naar Penang aan de westkust te gaan om vandaar uit naar het eiland Langkawi door te reizen. Voor ons hotel vertrok woensdagochtend een luxe bus rechtstreeks naar Georgetown waarin buiten ons maar een andere passagier zat. Speciaal voor Sara werd voor en na haar slaapje Chicken Little op de grote LCD gedraaid waar ze dit keer wel geboeid naar bleef kijken waardoor het 3 uur durende ritje snel voorbijging.

In Penang wederom een hotelletje geboekt met zwembad, dit keer een stuk goedkoper en ietwat buiten de stad Georgetown. Hotel Naza bleek een aardig hotel te zijn met mooi zwembadje aan het strand. Het zeewater was jammer genoeg vrij smerig en nodigde niet uit voor een duik. Met de bus naar het centrum wat een rit van een half uur betekende dankzij het verkeer, kosten echter pp € 0,20! Georgetown is de tweede stad van Maleisië maar dat merk je niet aan de bouwwerken. In plaats van hoge kantoortorens veel oude, koloniale gebouwen uit de tijd dat de Britten hier hun hoofdvestiging hadden. Het centrum wordt echter gedomineerd door Chinezen, getuige de vele restaurants en winkels met schreeuwende gevels. Het leukste stukje vonden we echter Little India, waar ook meteen andere geluiden te horen waren en de geuren indringend anders waren. Naast het verder oninteressante Fort Cornwallis met een potsierlijk verklede en zongebrande Maleisiër als Britse soldaat lag een park met speeltuintje en food court. Ideaal om Sara even te laten rondrennen en een Nasi Lemak naar binnen te werken. Hier speelden zich Alfred Hitchcock’s Bird taferelen af met vervaarlijk rondvliegende kraaien (?) die zich te goed deden aan de vele etensresten. Met een beetje pech landde een halfvolle sateh stok met saus op je hoofd als je niet uitkeek. Live entertainment voor Sara. Aan het eind van de dag de inmiddels traditionele verfrissingduik voor het avondeten. Naast ons hotel lag een leuke food court en waarschijnlijk was het hier dat ik voor het eerst slachtoffer werd van Montezuma’s revenge. Heftige maagkrampen en diarree waren het gevolg en de nachtrust schoot erbij in. Slapen was er toch niet bij geweest want die nacht was er een zeer hevig onweer. Sara probeerde zich groot te houden door met bevend stemmetje vanuit haar bedje te melden dat ze niet bang was. Dankbaar kroop ze echter tussen ons in om veilig verder te snurken.

Het liefst wilden we nog een paar nachten in het centrum in de Cheong Fatt Tze Mansion blijven (www.cheongfatttzemansion.com), een schitterende B&B waar ook de film Indochine was opgenomen maar helaas was alles volgeboekt. In tegenstelling tot wat de brochures bij de lokale VVV beloofden kon Penang en dan met name Georgetown ons niet echt bekoren. Ook waren we een dikke week verkeer en uitlaatgassen moe en wilden we weer wind en frisse lucht. We besloten om na 2 dagen weer verder te gaan en boekten de ferry naar Pulau Langkawi, een groep tropische eilanden bij de Thaise grens op 2,5 uur varen van Penang. Toeristischer en duurder dan de oostkust maar hier kan Sara tenminste weer vrij rondrennen en zandkastelen bouwen. Ze gebruikt inmiddels geen speen meer nadat ze er 2 kapot heeft gebeten. Nadat we haar hebben uitgelegd dat ze stuk zijn en we er hier geen kunnen kopen, heeft ze zich erbij neergelegd en zeurt ze er niet meer om. Ook proberen we haar sinds we in Maleisië zijn overdag zindelijk te krijgen en dat lukt steeds beter, hoewel het af en toe een hele onderneming is om in een stad snel een toilet te vinden. Als ze een luier aanheeft voor haar middagslaapje of ’s ochtends wakker wordt wil ze op de WC haar behoefte doen. Het zou mooi zijn als het in de komende weken zonder problemen gaat, dat scheelt een hoop gesleep met luiers voor de rest van de reis.

• english version

Bent u op zoek naar iets?

Archief

• april 2009
• maart 2009
• december 2008
• november 2008
• oktober 2008
• september 2008
• augustus 2008
• juli 2008
• juni 2008
• mei 2008

Kategorien

• Australia
• Bali
• Frankrijk_Spanje
• Malaysia
• Nieuw-Zeeland
• Samoa
• Singapore
• Spanje
• Thailand
• Tonga
• Voorbereiding

Laatste nieuws

• Heen en weer op Iberisch schiereiland
• Eindelijk weer op pad
• Niet helemaal senang in Samoa
• Paradijs in de Pacific
• Auckland en het noorden

© Copyright Globetoddler - Designed by {in}bloom