Familieleven in Air Batang
Om een beeld te geven van wat er zoal rondloopt aan families in Air Batang, hieronder een kleine doorsnede aan leukste contacten gedurende ons verblijf op Tioman. De eerste familie die we ontmoetten was het Australische stel Larry en Astrid uit Fremantle bij Perth. Larry is sportjournalist en eet en drinkt als het ware sport. Dat blijkt ook uit de keuze van de namen van zijn kroost. Begon het nog onschuldig met oudste dochter Torea, de oudste zoon heet Cassius en de benjamin heet prachtig Sugar Ray (voor de sportleken onder ons, beiden vernoemd naar beroemde boksers). Waar Astrid constant bezig was met baby Sugar Ray zat Larry de Euro 2008 herhalingen te bekijken of artikeltjes voor zijn paardenrace site te typen. Larry is eigenlijk een combi van John Frederikstadt en Mart Smeets, statistiek wonder en smeuïge verhalen uit de oude doos tegelijk (dronken geworden met Ian Rush bijvoorbeeld toen hij voor de krant Singapore Straits verslag van engels voetbal deed). Geweldig om gewoon slap mee te ouwehoeren over sport. Hij heeft me uitgenodigd om naar een voetbalwedstrijd in Fremantle te gaan als we in Perth zijn. Niks qua niveau maar gewoon als excuus om een biertje drinken en over echt voetbal te praten.
In de laatste dagen op Pulau Tioman hebben we 2 reizende families uit de UK ontmoet die een soortgelijk avontuur als ons zijn aangegaan. Het eerste stel, Richard en Wendy zijn in Maleisië aan hun laatste stop toe voor de terugvlucht naar huis begin juli. Met hun twee dochters van 8 en 4 zijn ze ongeveer 7 maanden onderweg geweest om bij thuiskomst hun leven weer op te pakken na verkoop van hun bungalowparkje. Hun conclusie: fantastische ervaring maar aan de andere kant ook weer blij dat er een eind aan komt. Ze hadden ons inziens een nogal ambitieus reisschema gezien het aantal maanden (Jamaica, Costa Rica, Nieuw Zeeland, Australië, Vietnam, Laos, Cambodja, Thailand, Maleisië en Singapore), maar de kinderen hebben er volgens Richard niet onder geleden. Hij is een self-made man die graag aan het woord is, zij is meer op de achtergrond maar lijkt wel de beslissingen te nemen. Hoewel ze volgens hem met een bepaald budget reisden doken er wel erg veel dure resorts op in zijn met veel bravoure vertelde verhalen. Met de juiste hoeveelheid zoutkorrels waren avonturen en tips echter goed te verteren. Met hun hebben we op de laatste dag op Tioman een snorkeltrip gedaan naar Coral Island. Op het laatste moment nodigde een Amerikaanse vrouw met dochter zich zelf uit en dat bleek een klein smetje op een voor de rest prachtige dag te zijn. Zij is het type waar ik persoonlijk een bloedhekel aan heb. Een enorme geldingsdrang etalerend, bleek ze bij ieder verhaal dat iemand vertelde een familielid of kennis te hebben die hetzelfde of erger of beter had meegemaakt, waarbij je niet eens de kans kreeg je woorden af te maken. Het dieptepunt was toch wel haar trotse relaas dat haar man vanwege zijn Maleisische afkomst korting kon krijgen op bepaalde artikelen in de buurtsupertjes in Air Batang wat resulteerde in 25 Sen (€ 0,05) op een zakje chips van € 0,50! Daar staat hij dan met dubbel gezinsinkomen om een korting te vragen bij mensen die het toch al niet breed hebben.
Het snorkelen was fantastisch. Coral Island is een klein, onbewoond eiland waar het rondom stikt van koraal in alle kleuren van de regenboog. Tijdens het zwemmen werd je omsingeld door allerlei vissen die nieuwsgierig tot vlak voor je duikbril zwommen, ogenschijnlijk wetend dat je niets kwaads van plan bent. Volgens Richard en Wendy, die ook in het Great Barrier Reef hadden gesnorkeld was dit nog mooier. Maar goed dat we pas achteraf lazen dat barracuda’s en blacktip haaien er ook huizen. Beiden weliswaar ongevaarlijk mits met rust gelaten zien we toch liever mooie kleinere visjes. Sara wilde ook in het water en met bandjes en zwemvest dobberde ze relaxed rond het bootje waarbij de visjes om haar heen krioelden omdat de schipper stukjes brood in haar buurt gooide. Ze schaterde het uit van de pret. Als rustplaats koos de schipper het mooiste strandje dat we ooit hebben gezien. Heel lichtblauwe zee die eindigde op zand zo wit als sneeuw en zo zacht dat het leek alsof je op watten liep. Sara begon meteen de boel te verkennen en samen zijn we het strand afgelopen. Wat ik niet in de gaten had was dat zandvliegen hier niet tot kniehoogte bleven maar waarschijnlijk bij gebrek aan menselijk vlees maar meteen het hele lijf onder handen namen. Toen ik een straaltje bloed over mijn arm zag lopen wist ik pas hoe laat het was en als een speer het water in gerend. Brigitte telde uiteindelijk 42 bulten op mijn rug en armen. Sara en Brigitte bleven wonderwel volledig buiten schot. Gelukkig heb ik er weinig last aan overgehouden, mede dankzij de wondercrème van Hafaz. Na een heerlijke lunch in Salang Bay nog langs een wonderbaarlijk bouwwerk gevaren. Aan het eind van Salang Bay is een mooi resort gebouwd dat echter nooit is opengegaan. De ondergrond bleek niet stabiel genoeg te zijn, een conclusie die pas bij oplevering van resort werd gedaan. Een mooi voorbeeld van gedegen vooronderzoek of is ook hier sprake van een vorm van bouwfraude?
Het laatste leuke koppel dat we hebben ontmoet zijn Mark en Laura met hun 2,5 jaar oud dochtertje Madeleine. Zij zijn in totaal anderhalf jaar onderweg en hebben huis en haard verkocht. Via Zuid-Amerika hebben ze al een aantal landen bezocht waar wij nog zullen komen, dus ook hier tips en foto’s. Ze lijken in veel opzichten op ons, qua leeftijden en ideeën. Het klikte dan ook meteen en na enkele maaltijen werd besloten om elkaar weer in Melaka te treffen. Via Marc en Laura leerden we op de laatste avond een ouder Brits echtpaar kennen dat in Melaka woonde en waar zij zouden logeren. Hartelijke mensen die hun wens voor een kleinkind niet konden verbergen en met grote belangstelling Madeleine en Sara overal volgden. Op deze avond zaten we met Marc en Laura te eten bij de Sunset Corner, een tentje dat net open was gegaan en heerlijke pizza’s serveerde op het strand. Een welkome afwisseling na dagen met alleen maar rijst. We namen de laatste hap toen plotseling alle stroom uitviel, een power blackout. Laten we nu uitgerekend het voor ons verst gelegen restaurantje hebben gekozen. Het was een lange terugweg in het donker met een zingende Sara en een nachtblinde Brigitte! Gelukkig kwamen we een van de jongens van onze accommodatie tegen op de fiets en konden we het laatste stuk in fietslicht afleggen.
Meer over Marc, Laura en de Johnstones in de blog over Melaka.
Mocht je met je familie een mooi plekje zoeken waar de kinderen heerlijk kunnen ravotten en het leven niet duur is dan is Air Batang een goede keuze. Behoudens een of twee strandbarretjes is er geen avondvertier laat staan nachtleven dus voor oudere kinderen niet echt geschikt. Dat schijnt wel meer in Salang Bay te zijn, 2 baaien verderop, zie ook foto. De accommodaties bij ABC, Bamboo Hill en Nazri 1 zijn volgens ons het mooist om te verblijven.
Lees meer uit de rubriek Malaysia.
Wilt u een kommentaar achterlaten vul dan onderstaand formulier in.
english version
Allemachtig! Wat een verhalen! Leuke foto’s, ziet er weer uit om jaloers op te worden.
Maar, hier in het zonnige Maastricht is het gelukkig ook best uit te houden, zeker met euro cup. Gisteren in La Bodega naar Spanje Rusland gaan kijken. Waren ook een stuk of wat Russen, die waren wat stilletjes maar ze konden wel goed eten en zuipen. Spanjaarden en aanhangers waren uitzinnig, flinke herrie en veel zegedansjes. Iets teveel San Miguel gedronken, was vanmorgen wat duffig eerlijk gezegd. Ben zeker van plan daar ook naar de finale te gaan kijken!
Geniet lekker van jullie leventje!
Grtz Luc
ps De nieuwe bewoners maken minder geluid dan jullie, nog niks gemerkt van Engelse taferelen