Bali - van Zuid naar Noord
Aangezien we met AirAsia van Phuket naar Singapore vlogen en de vervolgvlucht met Singapore Airlines zou zijn, was transit geen optie. We moesten vanuit terminal 1 weer door de douane en bagage ophalen om vervolgens in terminal 2 weer in te checken en met een verse vertrekstempel de vlucht naar Bali te nemen. Er zijn slechtere plekken om je tijd voor een vlucht te doden dan op Changi Airport. Veel audiovisueel geweld en virtuele spelletjes voor kinderen. Terwijl Brigitte de winkels afstruinde speelde ik samen met Sara een paar spelletjes virtueel voetbal waarbij de grond het speelveld was en de bal via een beamer op de grond werd geprojecteerd. Vond het stiekem zelf ook erg leuk om te doen maar liet vanuit didactisch oogpunt Sara natuurlijk winnen. Dit veranderde toen een Japanse tiener ons uitdaagde. Voordat ik het wist was ik lichtelijk aan het zweten en met een frommelgoaltje á la Gerd Müller kon ik net voor speeleinde de overwinning opeisen. Sara vond het prachtig
We zouden’s avonds aankomen dus hadden we vantevoren al een hotel geboekt met extra afhaalservice van het Ngurah Rai vliegveld bij Denpasar. Bij het openschuiven van de deuren naar de aankomsthal stonden echter zeker 80 mannen te roepen, allen met naamborden. Er zat niets anders op dan de hele rij af te lopen en de namen te lezen. Even vroeg ik me af wat er zou gebeuren als je Mr Wanderlee zou zijn en naar het Le Meridien Nirvana Resort zou gaan. Op welk punt zou het bedrog uitkomen?
Het Puri Dewa Bharata was een mooi optrekje in de buurt van Seminyak. Onze kamer was in een Balinees huis met een enorme veranda en badkamer. Het strand was breed en gevuld met louter Australiërs die surfend de hoge golven trotseerden. Larry had ons op Tioman al gewaarschuwd, “the South of Bali is not the best for Aussies, too many, too rough, too loud and too drunk and that’s just the women”. De tweede en laatste avond zijn we naar Jimbaran gegaan, een prachtig strand ten zuiden van het vliegveld. Een beetje een tourist trap met tafeltjes op het strand gevuld met alleen maar verliefde koppeltjes. De zonsondergang was geweldig, de gegrilde vis voortreffelijk en Sara amuseerde zich in het zand. Dus ook voor verliefde koppeltjes mét kind is Jimbaran een aanrader.
Toch wilden we snel weg uit Seminyak, eigenlijk uit het dit hele gebied waarvan Kuta het centrum is en het echte Bali zien. In het hotel raakten we aan de praat met Putru, een taxi chauffeur die ook een dochter in de leeftijd van Sara had. Putru wilde ons wel naar Ubud rijden en wat locaties afgaan voor accommodatie. Uiteindelijk belandden we midden in Ubud bij Sania’s House, een kleine compound met een aantal bungalows. Dit wordt ook wel homestay genoemd omdat de eigenaar met zijn familie er zelf ook woont. Mooie huisjes met zelfs een zwembadje, maar wel weinig privacy gezien het grote aantal kamers in het kleine complex.
Ubud is een stadje ten noorden van Denpasar en ooit begonnen als artistiek centrum onder leiding van een Duitser Walter Spies. Tegenwoordig is het nog steeds een creatief middelpunt maar heeft de commercie de plek in zijn ijzeren greep. Een van de meest in het oog springende voorbeelden is het dagpatroon van de Balinese man in Ubud. Ze zitten allen enigszins verveeld op muurtjes en roepen naar iedere toerist ‘taxi’of ‘transport’ gelijk Holle Bolle Gijs in de Efteling bezoekers maant papier op te ruimen. En dat om de tien meter als je aan het rondlopen bent. Toch hangt er een leuke sfeer en is er genoeg te doen, ook met Sara. Een bezoek aan het nabij gelegen Monkey Forest was natuurlijk een must. De apen zijn de oorspronkelijke bewoners van dit heilige stukje bos met enkele tempels maar ze zijn intussen erg gewend aan de hordes toeristen die dagelijks trossen vol bananen mee naar binnen slepen. Sommige beesten lagen er dan ook een beetje volgevreten bij. Sara hield uit zichzelf gelukkig een respectabele afstand maar genoot zichtbaar van de vele aapjes om haar heen. Een Engels stel zorgde nog voor enige consternatie bij de ingang toen zij in bruidsjurk en hij in lange slip naar binnen wilden gaan voor de obligate pas getrouwd kiekjes. Wij weten niet of ze de nieuwsgierige apen van zich af konden houden. Rondom Ubud liggen allemaal rijstvelden en als je tien minuten buiten het centrum loopt kom je in een oase van rust. Met Sara konden we niet de hele tour van 2,5 uur doen dus alleen het eerste stuk gelopen. Mooie groene rijstterrassen met vergezichten tot aan de bergen. Ansichtkaartmateriaal.
Brigitte besloot in Ubud in de leer te gaan bij een Balinese vrouw om de fijne kneepjes van massage te leren. Na drie sessies zou ze in staat zijn om alle delen van het lichaam behoorlijk te kunnen kneden en door oefening het verder te perfectioneren. Het vooruitzicht van vele heerlijke massages de rest van onze reis was de investering meer dan waard en gewillig bood ik me aan als proefpersoon. Ketut bleek gouden handjes te hebben en Brigitte moest al haar instructies uitproberen op een Balinees meisje dat ook in de leer was. De Balinese massage heeft een ontspannend en helend karakter en de mensen hier zijn er heilig van overtuigd dat de levensduur wordt verlengd indien je minimaal een massage per week neemt. Zoals het nu voelt haal ik in ieder geval de honderd.
We hadden inmiddels leukere en ook goedkopere plekjes in Ubud gezien en de laatste nacht annuleerden we Sania en verbleven we in homestay Donald, een steeg verder. Een heel aardige vrouw die 4 bungalowtjes achter in haar tuin had. We konden de link met de naam niet helemaal plaatsen maar na een ruw ontwaken om een uur of vijf ‘s ochtends werd dat duidelijker. Het was gewoon old McDonald’s farm! De haan met zijn leger hennen besloot om voor onze deur zijn ochtendritueel te starten en werd prompt verbaal van repliek gediend door de varkens en vogels en alle andere hanen in de buurt. Daar zaten we om half zes op de veranda de slaap uit de ogen te wrijven en namen van lieverlee maar een vroeg ontbijt.
De volgende dag een auto gehuurd die net groot genoeg was voor ons drieën en de bagage. Defensief rijden was het credo en de rit uit het centrum van Ubud was een mooie opwarmer. Ons eerste doel was Wongayagede, aan de voet van de Gunung Batukau berg in West Bali. De rit ernaar toe was een ware kaartleestest aangezien de meeste wegen van zuid naar noord lopen en wij van oost naar west moesten. Voeg daarbij honderden brommertjes, ongeduldige toeristenbusjes, fietsers en af en toe paard en wagen en je begrijpt dat je je ogen goed de kost moet geven. En vooral veel toeteren, anders tel je gewoon niet mee. Uiteindelijk heelhuids in Wongayagede beland en bij Prana Dewi gaan kijken. Een schitterende plek in de rijstvelden met enkele geïsoleerde bungalows met uitzicht op de Gunung Batukau. Tenminste, dat namen we aan want het weer speelde helaas parten en er hing een dikke mist. Sara rende meteen de kleine paadjes af de rijstvelden in, gevolgd door de honden van het complex. Er hing een serene rust die ietwat verstoord werd door haar gekwetter. Iets dat niet iedereen kon waarderen als we de blik van een gast konden lezen die telkens geïrriteerd opkeek uit haar yoga instructieboek. Als vertrekpunt voor een bergtocht een mooi plekje maar de geforceerde stilte was niets voor onze Sara. We besloten dan ook om niet te blijven en er slechts te lunchen. Alle ingrediënten werden in eigen beheer op organische wijze verbouwd en dat was te duidelijk proeven. Via kleine bergweggetjes en prachtige vergezichten verder gereden naar ons volgende doel: Munduk. Zo gauw je de hoofdwegen verlaat wordt je reistijd twee keer zo lang want je doet niets anders dan slalommen tussen de kuilen die een aanslag op de schokbrekers zijn. Maar we hadden de tijd en als beloning reden we door leuke bergdorpen en langs kleurrijke marktjes. Ondanks de duidelijk zichtbare armoede is iedereen even vriendelijk. We werden op afstand al herkend want de enigen die in Suzuki Jimny’s rijden zijn hier toeristen. De meligheid sloeg na verloop van tijd toe in de bolide, zeker nadat we de dorpen LukLuk en GitGit tegenkwamen. Voordat we het wisten passeerden we het bord van de Puri Lumbung Cottages, eindpunt van onze rit. Helaas waren alle cottages vol maar de vriendelijke receptionist gaf ons voor een zacht prijsje een kamer in de tuin. Klein maar met een mooie badkamer en we verheugden ons na lange tijd weer op een vol, warm bad. Zeker omdat de temperatuur in de bergen een stuk lager was dan in Ubud. Helaas bleef het warme water uit en was een ijskoud straaltje alles wat we kregen. Toen vervolgens onze Amerikaanse buren hun kamer binnenkwamen werd bovendien duidelijk dat er geen enkele privacy was. De scheidingsmuur was bij het plafond open en zelfs conversaties op fluistertoon waren duidelijk hoorbaar. Met als gevolg dat niemand meer naar het toilet durfde, behalve Sara natuurlijk die gelukkig nog geen enkele sociale remming voelt. Samen met hun ons beklag gedaan over het ontbreken van warm water en privacy en met 25% korting enigszins tevreden in slaap gevallen. Mocht je in de Puri Lumbung Cottages willen verblijven, blijf dan weg uit tuinkamers 21 en 22.
De eigenaar van Puri Lumbung had ook nog enkele originele lumbung villa’s aan de kust. Een lumbung is eigenlijk een schuur om rijst op te slaan. Hier waren ze omgetoverd tot prachtige villa’s. De foto’s spraken ons erg aan en we gingen op weg naar de Noordkust. Naast rijst is Munduk ook bekend als kruidnagel gebied en augustus en september zijn de oogstmaanden. De geplukte kruiden lagen overal in de zon te drogen. De airco uit en de raampjes open om de heerlijke geur overal op te snuiven. Deze kruidnagel wordt voornamelijk gebruikt als ingrediënt van de kretek sigaretten maar de vraag is schijnbaar zo groot dat de kruiden tevens uit Afrika geïmporteerd moeten worden.
In Seririt aan de kust moesten we de weg zoeken naar Villa Ratu Ayu. Uiteindelijk via een Zen resort (erg mooi maar geen kinderen onder 14 jaar gewenst) een minuscuul landweggetje gevonden dat kronkelend eindigde bij onze plek. En wat voor een plek! Een schaduwrijk stukje grond vol fruitbomen midden in de rijstvelden, vlak aan zee met achter ons de bergen van Munduk. De enige geluiden waren de boer met zijn ploeg en vogels. Een paradijselijk plekje. Een deal gemaakt met de eigenaar voor 2 nachten inclusief alle maaltijden aangezien er niets anders op loopafstand lag. Er lagen 3 villas maar we waren de enige gasten. Kadek en Putu, de 2 meisjes in bediening en keuken gaven ons een koninklijk gevoel door ons lekker in de watten te leggen. Sara kon overal vrij rondrennen en ontdekte steeds weer nieuwe dingen. Papaya- en durianbomen, grote gecko’s en vogels in alle kleuren en maten. ’s Nachts kregen we ongenode gasten in de vorm van muizen en ratten die speels langs het plafond heen en weer renden. Mijn nachtelijk toiletbezoek in de gescheiden half open badkamer leverde een klein schrikmoment op bij het zien van een paar baby schorpioenen en grote spin die de toiletpot leken te bewaken. De nood was echter hoger dus met uiterste precisie toch maar plaatsgenomen. Natuurlijk pas achteraf aan Brigitte verteld want de knaagdieren waren al erg genoeg. De enige dissonant was eigenlijk de moskee die enkele malen per dag het gebed de velden injoeg. In het overwegend hindoe Bali is Noord en West Bali deels moslim gebied. We waren er inmiddels al aan gewend na Maleisië maar hier klonk ook om 0500 uur ’s ochtends een 15 minuten durend gebed. Een ijverige haan of Allah, de reden maakt niet uit, we zijn erg tolerant maar slapen liever enkele uurtjes langer.
Vanuit Ratu Ayu hebben we nog een tripje gemaakt naar de heilige waterbronnen in Banjar. Zwavelhoudend water wordt vanuit de grond in verschillende bekkens geleid waarin je kan baden en die een geneeskrachtige werking zouden hebben. De wandelweg van parkeerplaats naar de bronnen stemde ons enigszins depressief. Kinderen in Sara’s leeftijd met armbandjes in hun handen die met een intens zielige stem in een paar woorden Engels vroegen hun te helpen terwijl hun ouders voor hun kraampjes het tafereel gade sloegen onderwijl een nasi naar binnen duwend. Er is armoede in Bali, je kan er de ogen niet voor sluiten maar je eigen kinderen inzetten voor een paar rupiah is gewoon niet ok. Toen Sara op ze afliep werden ze weer even het kind dat ze zouden moeten zijn en werd er gelachen en gespeeld.
Voor Sara waren de bronnen gewoon een zwembad, zij het veel warmer dan normaal. Er waren weinig toeristen en Sara ging weer eens veelvuldig op de foto. Haar zwembandjes hadden we in het hotel vergeten dus op mijn arm het bassin rond. De vrouwen lagen in het water met de kinderen en de meeste mannen zaten aan de kant terwijl ze zich met een schuin oog vergaapten aan enkele westerse vrouwen in bikini. Na het bad nog een bezoek gebracht aan een van de weinige boeddhistische tempels op Bali. Hier waren we in Thailand helaas niet aan toegekomen. De Brahmavihara Arama is het enige boeddhistische klooster op Bali waar je bovendien in retraite kan gaan. De aardse verlokkingen bleven toch sterker hoewel Sara erg enthousiast werd bij het zien van zoveel buddha’s. Na de gebruikelijke kiekjes weer tevreden huiswaarts gekeerd waar wederom een heerlijk maaltje op ons wachtte.
Lees meer uit de rubriek Bali.
Wilt u een kommentaar achterlaten vul dan onderstaand formulier in.
english version
Ha globetrottertjes,
waarschijnlijk vind ik de foto’s van bali nog het meest indrukwekkend, al is het alleen al om te zien hoe luc en sara de route plannen en luc vervolgens brigitte en sara de rijstvelden instuurt!!mooi beeld van sara en de tempel en sara en de xylofoon: zowel het religieuze als het muzikale aspect van de opvoeding gaan dus gewoon door.
gaan morgen even een week naar frankrijk, de bouw is klaar en nu even een break en dan verhuizen. zou daarna wel een massage van brigitte kunnen gebruiken.
XXXXXXXXXXXXNol
FFies geen tijd gehad om al de verhalen te lezen, wat moet het heerlijk zijn om eens een tijdje niks met tijd te maken te hebben. Misschien komt mijn tijd nog.
Dus maar even snel naar een paar foto’s zitten gluren, pfff wat ziet dat er gaaf uit op Bali, dat lijkt me wel mijn dingetje.
Voorlopig nog maar even doorploeteren hier en aan mn nieuwe huisje werken, kwas ff vergeten hoeveel tijd daar in gaat zitten… Over twee weken naar mn eigen paradijsje, Voidokilia beach.
Zal binnenkort de verhalen eens bijlezen, even meevaren op jullie avonturen!
Groeten, Luc
ps Yianna mist jullie, kzou niet weten waarom, hoewel, die rose gaat er anders best in
Hey jonges,
Al een tijdje geen berichten meer…:-(
Hoop dat jullie ‘t te druk hebben met genieten!
Hier alles prima, druk op ‘t werk, progress reports, pffff.
Zaterdag eindelijk “tupperware” party, ben benieuwd!
Dikke kus,
Rach xx