Coral Bay, Southwest en Melbourne
Na Exmouth gingen we nog een keer langs in Coral Bay en nu was er wel plaats. Coral Bay bestaat uit niet meer dan 2 campings en een paar hotels, er staan vrijwel geen huizen. Klinkt heel toeristisch maar door de kleinschaligheid is het toch een erg mooi plekje aan een schitterende baai zonder Zandvoort-bil-aan-bil taferelen. Snorkelen was ook hier weer geweldig en bij onze ochtendwandeling dook er wederom een dolfijn op, dit keer vol op jacht naar vis. En die zat er in overvloed. De hele dag zwommen enorme white snappers vlak langs het strand die bij nader inzien dagelijks in de namiddag gevoerd werden. Sara wilde ze meteen aaien maar aangezien ze niet voor niets snappers heten konden we haar gelukkig op tijd tegenhouden. Net als het dolfijnvoeren in Monkey Mia toch wel een dubieuze toeristentrekker. In Coral Bay ontmoetten we ook weer John en Doreen, het seniorenkoppel uit Melbourne waarmee we van plaats hadden gewisseld op de camping in Exmouth. Je zou denken dat reizende oudjes als hun bij de dag leven en doen waar ze zin in hebben maar het tegendeel bleek waar. De dag bestond uit allerlei routine klussen zoals supermarkt, afwassen, auto/caravan wassen die stipt werden uitgevoerd. Om bij te komen hadden ze een ‘free hour’ van 1700 tot 1800 ingebouwd wanneer ze niets deden behalve met de (klein)kinderen bellen, ook routine dus eigenlijk. Het waren hele lieve mensen waar Sara ondanks de taalbarrière goed mee klikte en die voor even de surrogaat opa en oma rol met graagte op zich namen. Mede ook door hun twee zijn we uiteindelijk vier dagen in Coral Bay gebleven. Toen werd echter hoogste tijd om richting zuiden te gaan anders bleef er te weinig tijd over om het zuidwesten nog te zien.
Ik weet niet of het de zelfgebrande muziek CD’s waren of dat het witte camperpaard de stal rook maar dezelfde weg terug naar Perth verliep verbazingwekkend sneller. Waar overigens bij ons onder autoverkopers het adagium geldt “met een witte blijf je zitten”, is het hier niet alleen qua seizoenen de omgedraaide wereld. Iedere tweede auto is wit en iedere derde auto is een Toyota Landcruiser, in allerlei soorten en maten. De beoogde lus terug naar Perth via Kalgoorlie en Esperance was te ver dus besloten we in Perth op bezoek te gaan bij de familie Janssen. Vianne en Peter hebben een tijd geleden hun huis in St Pieter in Maastricht verkocht, de inhoud in een grote container verscheept en zijn met de kinderen Pjotr en Bibiche en koningspoedel Kanuche (?) naar Perth geëmigreerd. Veel verder weg kun je niet gaan. Om de overgang niet te groot te maken hadden ze hun intrek genomen in Subiaco, een leuke buitenwijk en volgens Peter gewoon het St Pieter van Perth. Heerlijk om weer even in eigen taal te ouwehoeren en dezelfde humor te delen. Sara werd wild van de enorme voorraad bewaard speelgoed van Bibiche en wij lieten ons heerlijk verwennen in het voorjaarszonnetje. Voor de lunch en avondeten gebleven en afgesproken na ons rondje zuidwesten weer langs te gaan.
Vanuit Perth in een keer naar Albany aan de zuidwestkust gereden. Het landschap onderweg was weer heel anders dan het noorden, grote bossen afgewisseld met uitgestrekte weilanden vol schapen. In Albany was het koud en guur maar de prachtige kustlijn en woeste zee vergoedde veel. Sara had natuurlijk de speeltuin al lang voor ons ontdekt en was niet meer te houden na een dagje rijden in de camper. Doordat het vroeg donker werd en het te koud was om buiten te zitten lagen we al om 2000 uur onder de slaapzak naar een van Peter’s geleende DVD’s te kijken terwijl op de achtergrond de zee op het strand beukte. Alleen het haardvuurtje ontbrak om het idyllische plaatje compleet te maken. De volgende dag voor het eerst regen in de volgende stop Denmark. Maar, na 4012 km eindelijk ook levende kangeroes! Denmark is een klein maar relaxed plaatsje omringd door bossen en een indrukwekkende kustlijn met rotsformaties waar je plaatjes van kan blijven schieten. Er zijn weinigen die de aanwezige hoeveelheid schapen meteen in verband zouden brengen met schoenen maar Brigitte zag in ieder beest een paar Uggs. Dus een gravel weg ingeslagen naar de familie Jassi waar ze in hun atelier laarzen vervaardigen van hun eigen kudde. Helaas geen paar meer in haar maat maar wel een paar voor Sara gekocht voor de koude dagen die nog zouden komen.
Op weg van Denmark naar Margaret River een tussenstop gemaakt bij de Walpole Tree Top Walk. Dit ligt in een stuk oerbos met bomen die alleen nog in deze regio groeien en wel 400 jaar oud kunnen worden. Brigitte’s hoogtevrees werd danig op de proef gesteld met een looppad dat tot 40 meter hoog ging, zeker toen de loopbrug begon te wiebelen door de wind. Ze kon alleen maar strak vooruit kijken en in versnelde looppas de uitgang zoeken. Sara vond het allemaal wel spannend. Het is dan ook een vreemde ervaring om in de kruin van een boom te staan terwijl naast je een papagaai zijn lunch verorbert.
Het gebied rond Margaret River staat bekend als wijngebied en doet qua landschap een beetje aan de Vogezen in Frankrijk denken. Je kon hier kamperen bij de boer en aangezien het laagseizoen was konden we onze eigen plek uitzoeken. Er liepen wat ezels, paarden, schapen en koeien rond en Sara mocht mee helpen voeren. Een van de ezels was wat ongeduldig of had slecht zicht maar resultaat was dat hij Sara’s vinger voor stro aanzag. Haar schreeuw deed de handvol aanwezigen op de camping naar voren snellen en met zoveel troostende mensen en een ijsje was de pijn snel verdwenen. De ezel had gelukkig niet doorgebeten. Na een prachtige tour door het wijngebied parkeerden we de camper bij een van de grotere wijngaarden, Howard Park. We waren de enige bezoekers en met Sara druk bezig in de kinderspeelhoek konden wij rustig nippen aan alle wijnen, vooral de wijnen die niet in de winkel te koop waren. Met een paar flessen heerlijke Sauvignon Blanc mee als bedankje voor onze logeeradressen in Perth en Fremantle kropen we met tegenzin weer achter het stuur. Het werd snel donker en had ik geen trek in een kangaroe op de motorkap met een (klein) glaasje op.
De camper moest gewassen terug naar het depot in Perth en we besloten een nachtje bij Gerard door te brengen zodat we tijd genoeg hadden om ons huis weer schoon af te leveren. Het weerzien was hartelijk en Gerard was goed opgeschoten met de verbouwing. We moesten in de tuin naar het toilet en douche maar alles was acceptabel bij de gedachte aan een zacht, echt bed. Astrid had voor iedereen lasagna gemaakt en Larry lag nog in de kreukels van zijn eerste werkdagen voor Australian Mail als ‘postie’. De vrouwen in de keuken, de kinderen aan het spelen en de mannen samen met Larry’s moeder (al decennia lang seizoenkaarthoudster bij de Fremantle Dockers) pratend over de laatste Aussie rules voetbal ontwikkelingen met een koud biertje in de avondzon. Ouderwets maar heerlijk. De Janssens hadden ons uitgenodigd om de laatste avond voor vertrek naar Melbourne bij hun door te brengen. Aangezien we nooit fan van het ‘Mestreechs keteerke’ zijn geweest kwamen we net als het eerste bezoek ietwat ongelegen want te vroeg en slechts in shorts gekleed kwam Peter ons tegemoet. Ze waren net van plan een middagdutje doen na met champagne Peter’s nieuwe baan gevierd te hebben. Het was dus feest en de eerste biertjes kwamen op tafel. Voor degenen die Peter kennen, hij wilde graag de planning weten zodat de TomTom geprogrammeerd kon worden. Overigens, tijdens ons ritje in zijn auto terug van het camper afleverdepot had hij constant ruzie met de aardige spreekster dus ik vraag me af of hij niet beter af is met een ouderwetse kaart en boerenverstand. Uiteindelijk gingen we nergens naar toe en na lekker eten en enkele flessen wijn rolden we in de olie op ons luchtbedje dat Peter gelukkig aan het begin van de avond á la McGyver met een haarföhn en plastic fles had opgeblazen. Met een lichte kater stapten we de dag erna in de erg ruime Kia Kathedraal en gingen op verkenning door Perth. Park, museum, winkels, lunch tussen de heftig bier drinkende arbeiders met als afsluiter champagne aan het water met uitzicht op de skyline van Perth. Een mooie dag. We kunnen vrienden en familie van Peter en Vianne deze warme ontvangst en koninklijke behandeling zeker aanraden, dus gewoon boeken en gaan. Het afscheid viel even zwaar maar Melbourne wachtte. We hadden een avondvlucht met Jetstar geboekt, het goedkope zusje van Qantas en werden getrakteerd op de heftigste landing sinds de start van onze reis en kwamen stuiterend tot stilstand. Gelukkig vielen Sara’s oogjes meteen weer dicht toen ze ver na middernacht in bedje kwam.
In Melbourne was een stuk kouder vergeleken met Perth en erg winderig. Men zegt dat hier je alle seizoenen in een dag kan krijgen, zo wispelturig is het weer. We stonden op met regen en rukwinden en zaten onverwacht ’s middags in T-shirt in het zonnetje dus dat kan wel kloppen. Moet een zware klus voor de lokale Piet Paulusma zijn. Ons hotel lag op loopafstand van het centrum en etaleerde zichzelf als flashpacker resort, schijnbaar een nieuwe vorm van rugzaktoerisme door backpackers die meer te besteden hebben. We waren de enige familie en voelden ons in de aangrenzende bar bij het gratis avondeten een beetje als ouders op een schoolfeestje. Om de pijn te verzachten werden we door een wel erg jong meisje gevraagd om mee te doen met de Jäger Train later die avond (een rij Jägermeister met Red Bull in een keer ad fundum) maar toen Sara enthousiast van achter de bank naar voren sprong zag ze gelukkig de zinloosheid van haar uitnodiging in. Sarah was op bezoek bij haar zus die aan de rand van Melbourne woonde en met haar en vriend Timmo in de stad afgesproken. Onze Sara was blij om hun weer te zien en aangezien het zonnetje scheen samen de tram naar St Kilda genomen, een stadswijk aan het strand. ’s Avonds was het tijd om van Brigitte’s afscheidscadeau van haar collega’s te gaan genieten, een diner bij Vibe on Smith in Fitzroy, een trendy uitgaanswijk. We kregen de VIP treatment van Tony de eigenaar die ons bij aankomst met onze voornamen verwelkomde. Het eten was heerlijk en de wijn zo mogelijk nog beter. Sara kreeg als extra toetje nog een stuk chocoladetaart met ijs voorgezet waar je met de hele familie twee dagen van zou kunnen eten. Ze was niet meer te stoppen maar moest uiteindelijk toch de overwinning laten aan de zoetigheid.
De dag erna met Sarah en Timmo langs de rivier de Yarra geslenterd in Melbourne. De stad maakte zich langzaam op voor de apotheose van Aussie rules football, de grand final op 27 september. Het weekend dat wij er waren zouden de halve finales gespeeld worden in de MCG, de Melbourne Cricket Ground of simpelweg de ‘G’ onder de locals. Wat Wembley is voor voetbalfans is de ‘G’ voor sportfans in Australië. Helaas kon ik niemand zo gek krijgen om naar een wedstrijd te gaan. In Fitzroy gaan borrelen bij Little Creatures, het heerlijke bier uit de kleine brouwerij in Fremantle dat ik voor het eerst bij Larry had geproefd. Wat kan succes toch simpel zijn. Je neemt een fabriekshal, serveert alleen maar vijf soorten van één merk bier en enkele gemakkelijk te bereiden gerechten. Zonder verdere aankleding, muziek of andere poespas zit je hut toch de hele avond tjokvol. Voor Brigitte was Melbourne ook een beetje hel. Winkels in overvloed met allemaal leuke en goedkope spullen. Ze dwong zichzelf dapper ertoe om niets te kopen ondanks dat ze regelmatig een winkeltje binnenwipte. Het viel haar dan ook niet zwaar om in plaats van nog 2 dagen in Melbourne te blijven een auto te huren en de Great Ocean Road te rijden, een stuk weg dat schijnbaar met Highway 1 in Californië wedijverde om mooiste weg ter wereld. Aangezien ik de indrukwekkende weg van San Francisco naar LA al een keer had gereden was ik erg benieuwd naar de Australische variant. Sarah en Timmo gingen uiteindelijk ook mee en we konden zelfs de auto van Sarah’s zus lenen en zo propten 4 volwassenen en een kleine zich in de spiksplinternieuwe Suzuki Swift die verrassend ruim van binnen bleek. De Great Ocean Road ligt officieel tussen Torquay bij Geelong en Allansford bij Warrnambool en is zo’n 275 km lang. We reden eerst door het binnenland naar het beginpunt om te overnachten zodat we de volgende dag genoeg tijd hadden om onderweg telkens te stoppen. Sarah had de Great Ocean Road al een keer gezien dus ik mocht achter het stuur. Wat een geweldige weg om te rijden! Het ene hoogtepunt volgde op het andere met als absolute uitschieter het uitzicht bij de 12 Apostels, oorspronkelijk 12 afgescheiden rotsblokken in de woeste branding. De camera hield het plaatjes schieten niet meer bij. De storm die woei gaf het geheel een nog dramatischer aanblik. Sara waaide bijna weg bij rukwinden die volgens de radio met een snelheid van 100 km/uur rondraasden.
Na een lange dag in de auto bleek dat onze avondvlucht naar Cairns met Virgin Blue vette vertraging had opgelopen. Tijd voor hun marketing afdeling om hun slogan the airline that’s never late aan te passen. Uiteindelijk koos de Boeing pas om 2230 uur het luchtruim naar de tropen.
Lees meer uit de rubriek Australia.
Wilt u een kommentaar achterlaten vul dan onderstaand formulier in.
english version
Ha genieters, zit nu in een herfstachtig, nat en winderig Maastricht voor de derde keer jullie verhaal gelezen en de foto’s bekeken: wat een verschil!!! Hier vallende bladeren, een herfstblues en veel binnenzitten, daar ontluikende lente, opgetogenheid en buitenleven. Jullie hebben dus een goede keuze gemaakt. Smul van jullie verslagen, dus laat niet teveel tijd tussen twee afleveringen zitten, want net als bij in de krant gepubliceerde stripverhalen, zit je na het lezen van jullie wederwaardigheden al weer uit te kijken naar het volgende verhaal. Nog effe Australie, zuig het in je op, en dan Zeeland (niet Middelburg, maar Wellington).
Heel veel x-jes uit het verre maastricht. Nol
Ja, dat is een schril contrast met het grijze, sombere weer in Maastricht… Af en toe kan je op een onbewaakt ogenblik nog snel ff een half uurtje op een terras zitten voor dat je aan onderkoeling afsterft maar voor de rest is het binnen leven en kijken naar de druppen op het raam. Vreemd genoeg ga je dat na een tijdje vanzelf weer leuk vinden en ben je blij als je het vertrouwde bokbier in de schappen van de supermarkt ziet staan. Nog even en je gaat het gewoon weer leuk vinden dat het pas licht wordt als je al lang en breed op je werk bent en dat het weer donker wordt voor dat je naar huis gaat, heerlijk toch!!
Overigens ben ik wel jaloers op dat soort blitse autotripjes, zo’n weg wil ik ook wel eens rijden en dat bezoekje aan de toppen van de bomen lijkt me ook fantastisch, heb alleen ooit eens zo’n ervaring gehad in Euro Disney maar die boom was uiteraard niet echt….
Genier er lekker van! Zijn jullie nog niet vermoeid van steeds maar weer andere indrukken??
Grtz
Hooooooi!!
Mmmm wat een heerlijke reis maken jullie toch. Na echt herfstweer hebben we nu een mooi weekend met 20 graden! En ik zit gezellig bij MB al vanaf 7 uur vanmorgen….
Alles okee bij jullie hoorde ik van Sophie die gisteren had geskypt.
B, hoe was je pamper dag? Wat heb je allemaal gedaan?
Geniet van NZ en dikke poen oet Mestreech X