Van stad naar idylle
De trip van Singapore naar Mersing, het havenplaatsje aan de oostkust van Maleisië waar de ferry naar Pulau Tioman vertrekt verloopt geheel niet vlekkeloos. Aangezien de rechtstreekse express bus bijna vol was en we helemaal naar de andere kant van Singapore stad zouden moeten om nog proberen kaartjes te krijgen, besluiten we taxi’s te nemen. Wel duurder maar sneller, plus je hoeft niet uit te stappen voor grenscontrole maar kan in de auto blijven zitten. Aangezien de ferry slechts een keer in de namiddag vertrekt is het eigenlijk zaak deze te halen, anders rest ons niets anders dan te overnachten in Mersing, een weinig aantrekkelijk kustplaatsje.
De eerste taxi rit is van Singapore naar Johor Bahru, JB voor intimi en net over de grens met Maleisië . Onze taxi chauffeur die verdacht veel op wijlen Soeharto lijkt, wordt zenuwachtig als hij na een snelle rit de wachtende rij auto’s voor de grens ziet bij Woodlands Checkpoint. Er volgt driftig heen en weer gebel naar zijn makkers bij de taxi standplaats maar een shortcut lijkt er niet te zijn. Berusten dus. Uiteindelijk staan we anderhalf uur te wachten wat meer ligt aan de Singapore douane dan de Maleisische grens formaliteiten. Allereerst moet iedereen aan de Singapore kant stoppen om de kofferbak te openen om te laten zien dat je geen verstekelingen vervoert. Dan volgt een paspoort check en biometrische vingerafdruk voor de archieven. Na enkele meters niemandsland volgt de paspoortcontrole aan Maleisische kant. Na een vriendelijk welkom is het dringen om van 8-baans weg weer naar 1-baans te gaan wat wonderbaarlijk genoeg vrij rustig en zonder blikschade verloopt.
Bij de taxi standplaats in JB voor de tweede rit naar Mersing komt er meteen een mannetje met een vette glimlach op ons af. Je ziet hem denken dat zijn maandsalaris zojuist is gearriveerd. We krijgen de prijs nog wel omlaag maar worden waarschijnlijk toch genaaid. Abdul doet het echter erg leuk en de prijs is voor onze begrippen nog steeds een lachertje (ongeveer € 30) gezien de afstand dat we er verder niet veel om malen. Het tekent meteen het prijsverschil tussen Singapore en Maleisië. De rit van Singapore naar JB is even duur als van JB naar Mersing terwijl de afstand bijna 6 keer zo groot is.
Abdul heeft 6 kinderen, spreekt 4 talen maar heeft nog nooit op school gezeten. Hij werkt al 21 jaar als taxichauffeur en kan rekenen als de beste. We stoppen bij een tankstation om geld te pinnen want volgens Abdul kan dit niet in Mersing en wordt je bij geldwisselaars toch alleen maar afgezet, een fraai staaltje van de pot verwijt de ketel van onze goedlachse gids. Bij de eerste file verdwijnt Abdul’s smile als sneeuw voor de zon. Wat blijkt, hij heeft vergeten de ventilator in de radiateur te vervangen en de motortemperatuur loopt snel omhoog. De airco gaat uit en wij zweten peentjes op de achterbank. Met de raampjes open en 120 km/uur op bochtige wegen koerst hij richting Oostkust. Sara slaapt gelukkig door dit alles heen en droomt waarschijnlijk al van de zee. Gefascineerd door Abdul’s rijstijl kan ik de slaap niet vatten. Na enkele dubieuze handelingen die volgens mij niet eens in ons verkeerswetboek beschreven worden volgt de climax op een lang stuk heuvelachtig terrein. Stel je voor: 3 rijbanen waarvan er een voor ons is en twee voor tegemoetkomend verkeer (er wordt hier links gereden overigens). Je ziet uiteraard niet wat achter de heuvel ligt maar Abdul blijft vrolijk iedere keer bergop op de middelste baan rijden omdat onze rijbaan van slechtere kwaliteit is. Als ik voorzichtig laat blijken dat ik toch liever heb dat hij op zijn eigen baan blijft komt de big smile weer. Don’t worry, ik rij hier al jaren en iedereen weet van elkaar dat hij een tegenligger kan verwachten achter een heuvel is zijn antwoord op zijn schijnbaar roekeloze rijgedrag. Mijn gefronste gezicht doet hem toch besluiten het zekere voor het onzekere te nemen en de rest van de rit in de eigen baan te rijden. Als even later plotseling twee vrachtwagens naast elkaar heuvel af ons tegemoet komen knipoogt hij even in de achteruitkijkspiegel. Hoewel Abdul sneller rijdt en reageert dan Bruce Lee slaat begrijpen we elkaar denk ik.
In Mersing aangekomen staat een van Abdul’s vrienden ons al op te wachten met kaartjes voor de ferry in zijn hand. Zo te zien houden ze er een gesmeerde operatie op na. De prijs is echter conform wat onze reisgids Rough Guide vermeldt dus dat is ok. Door Addul’s kamikaze rit zijn we anderhalf uur te vroeg en aangezien we niet goed hebben ontbeten gaan we een hapje eten. Sara bunkert een Nasi Goreng met garnalen naar binnen (€ 0,40!), aangespoord door een meisje een tafel verder die vertederend de schranspartij gade slaat. De vrouwen hier dragen allemaal hoofddoeken, volgens de reisgids is de oostkust dan ook conservatiever dan de westkust. Sara wijst naar de hoofddoeken en wil zelf ook een hoedje op. Ook hier weer een fotosessie en een armband als cadeautje van het vriendelijke meisje in ruil voor een foto.
Gelukkig ontdekken we een speeltuin om de hoek van het restaurant zodat de tijd voor Sara snel omgaat. De bootrit duurt ongeveer 1,5 uur en Sara maakt dikke vrienden met een Noorse dame die voor enkele dagen met een werkcollega op Tioman gaat uitrusten na een conferentie in Singapore. Het Noorse ‘Doa komme muuske aongekroepe’ klinkt Sara bekend in de oren en dikke pret volgt ondanks de taalbarrière.
De eerste beelden van Pulau Tioman zijn prachtig. Bergen volledig bedekt met bomen en kleine, verlaten strandjes. Dit eiland was in de jaren 70 door Time Magazine uitgeroepen tot een van de 10 mooiste ter wereld waarna het sindsdien ietwat bergafwaarts is gegaan door het toenemende toerisme. We hebben Air Batang gekozen omdat dit op het Kids To Go forum op Lonely Planet wordt aangeraden als ideale familieplek. Het heeft daarnaast nog veel van zijn Maleissiche charme bewaard. We hebben per email contact gehad met Hafaz, de eigenaar van Air Batang Chalets en een bungalowtje aan het strand gereserveerd. Voor een redelijke hut met airco is het niet aan te raden op de bonnefooi naar Tioman te gaan deze periode gezien de drukte qua toeristen. Bij het aanmeren springen de prachtig mooie kleur en helderheid van water meteen in het oog. Selemat Datang op Tioman roepen de bootsjongens en wij voelen ons al meteen thuis.
Weer weg uit Singapore
Iets langer gebleven dan gepland maar het lichaam had het nodig blijkbaar. De luchtvochtigheid kunnen we nu wel aan, wat je uiteindelijk nekt is steeds de overgang van warme buiten naar airco binnen en vice versa. De airco staat zo hard op de hotelkamer dat je een biertje met gemak op het bijzettafeltje kan koelen, die zetten we dan ook uit. Na een paar dagen in het Swissotel Merchant Road bij Clarke Quay zijn we verkast naar een hip hotel aan een andere quay, het Gallery Hotel. We hadden nog in het Swissotel willen blijven, als stopover met kleine kinderen is het een uitstekende plek. Echter, er is blijkbaar een grote conferentie in Singapore dus hotelkamers zijn schaars en duur deze dagen. Vraag en aanbod vieren natuurlijk boventoon in wat toch wel de commerciële hoofdstad van de wereld lijkt. Alles kost geld hier en als het geen geld kost staat er wel een boete op. Met man en macht worden gebouwen uit de grond gestampt door hoofdzakelijk Indische bouwvakkers. Berlijn leek een bouwput maar is niets vergeleken bij de constructie activiteiten hier. Je voelt als het ware alsof Singapore uit zijn jas aan het groeien is. Het moet een keer ophouden want vrijwel alle grond is bezet. Wellicht dat verdere bouwexpansie een keer richting zee zal gaan.
Het Gallery hotel (www.galleryhotel.com.sg) is erg trendy. Het zwembad ligt op de 5e verdieping en de muren zijn van glas zodat je al zwemmend door het glas het verkeer ziet rijden. Erg bizar maar wel gaaf. Ook hier rondom het hotel bouwwerkzaamheden maar de bouwvakkers hier produceren geen gefluit als Brigitte in bikini rondloopt. Wellicht genieten ze hier in stilte. Het zwembad hier is geen familie interactie centrum zoals bij het vorige hotel maar dat deert Sara helemaal niet. Ze is gewoonweg niet uit het zwembad te slaan, onze waterrat. Ze ziet ook geen enkel gevaar en springt zonder dralen in het diepe. Gisteren was Brigitte de zwembandjes vergeten en Sara sprong meteen erin. Even was er de verbazing waarom ze niet meteen boven kwam totdat we zagen waarom. Met hulp van Brigitte kwam Sara met een schaterlach weer boven en riep nog een keer. We wisten even niet of we moesten lachen of huilen na dit schrikmoment.
De afgelopen dagen hebben we enkele been-there-done-that bezoekjes gedaan. Gisteren naar het beroemde Raffles hotel gegaan voor, jawel, een Singapore Sling. Het hotel valt helaas in het niet bij de kolossale gebouwen eromheen. In de patio is er gelukkig wel nog enige koloniale rust en in het pluche nippen we aan de beroemde cocktail. Toch enigszins teleurstellend als je in de gaten krijgt dat deze niet ter plekke wordt gemaakt maar uit een 5 liter jerrycan even in de blender wordt gegooid voor het cocktail effect. Voor SGD 25 per stuk (ongeveer 12 euro) koop je een stukje nostalgie zullen we maar zeggen.
Vandaag hebben we een bezoek gebracht aan Sentosa Island, de Singapore variant op Disneyland. Een opgespoten stuk schiereiland vlakbij het centrum met allerlei attracties en kunstmatige strandjes. Het wordt eentonig maar ook hier wordt flink gebouwd aangezien onder andere Universal hier een grote attractie wil openen in 2010. Voor Sara leek ons de Underwater World wel leuk en dat blijkt ook inderdaad zo te zijn. Lopend door een glazen tunnel onderwater krijg je allerlei vissen te zien, van Nemo tot verschillende soorten haaien. Er is ook een vijver met roggen die je kunt voeren en aaien. Sara steekt onmiddellijk haar hand in het water en enkele ongevaarlijke koe neus roggen (letterlijk vertaald van cow-nosed ray) laten zich rustig door haar strelen. Dat wordt nog wat deze reis, angst lijkt niet in Sara’s vocabulaire meer voor te komen. Dit wordt nog duidelijker als we naar de roze dolfijnen show gaan. Na het obligate half uurtje springende dolfijnen dat het niveau Dolfinarium Harderwijk van vroeger bij lange na niet haalt, kun je tegen betaling een dolfijn aaien. Sara staat te springen om het water in te kunnen en samen met Brigitte gaat ze tot haar navel in het water naast ‘Pet’ staan, de nestor van het dolfijnenbestand. Trots als een pauw schreeuwt ze: “kijk papa, dofijn aait”. Helaas geen Fisherman’s Friend bij de hand als excuus voor de licht vochtige ogen van deze trotse papa. Als afsluiter even chillen bij alweer een kopie, het ueber coole Cafe del Mar aan het strand. Stoere mennekes met strakke torso’s en akelig witte vrouwen op ligbedden die luirerend op de bekende lounge muziek elkaar quasi verveeld proberen te negeren. Als Sara een hondje spot bij de rand van het zwembadje is ze meteen vertrokken. In no-time staan er enkele van die mannen en vrouwen om haar heen en is het macho atmosfeertje gelijk verdwenen. Je zou denken dat mensen hier toch ook al het een en ander hebben gezien maar het blijft wonderbaarlijk om te zien wat voor een reactie een kleine blonde westerling teweeg brengt. Sara poseert soepeltjes bij de inmiddels gebruikelijke foto shoots en is voor iedereen gul met een lach.
Op onze laatste avond in Singapore wil Sara sushi eten (op Heathrow voor het eerst geprobeerd en inmiddels vast op de 2e plaats in haar menu keuze na spaghetti) en we sluiten we dan ook af bij een van de vele mooie Japanse tentjes die in dit deel van de stad te vinden zijn. Sowieso is de keuze aan eten hier onovertroffen. Alleen al de voor de restaurantjes in de directe omgeving van het hotel zou je enkele maanden nodig om het allemaal uit te proberen. Hoewel ik vele negatieve verhalen heb gelezen over Singapore vinden zowel Brigitte als ik het een aangename stad. Groot in gebouwen en technische vooruitgang maar toch een soort van dorpsheid door de korte afstanden. Er zijn ook al groeten van herkenning met personeel van eettentjes waar we zijn geweest of vaker zijn langsgelopen, maar dat zal eerlijkheidshalve voornamelijk door Sara komen. Iedereen is erg vriendelijk en uitermate behulpzaam. We komen in elk geval terug hier op weg naar Bali dus wellicht dat we nog een nachtje boeken.
Morgen duiken we Maleisië in waar we een weekje op Pulau Tioman bij Air Batang de stadslucht van ons af willen laten waaien.
Met de foto’s uploaden wil het nog niet echt lukken. Wellicht dat de hangmat voor onze bungalow vanaf morgen uitkomst biedt om daar eens uitgebreid aandacht aan te besteden.
2 reacties op dit bericht. Lees meer uit de rubriek Singapore.
Op weg naar Singapore
Twee rijen voor ons, rij 39 in het midden. Op de vlucht van Heathrow naar Singapore hadden ze 4 stoelen maar waren met zijn zessen. Twee kinderen ouder dan Sara en twee jonger. Zij engels en hij indonesisch. Ik schatte haar max mid veertig qua leeftijd van de kroost maar ergens bij het 2e of 3e kind was de ouderdom versneld ingezet. Hij was 3 koppen kleiner dan zij en had het alleen maar druk met het heen en weer sjouwen van spullen uit de 5 handbagage tassen die over 3 kasten verdeeld waren. De lichte paniek die het oudere engelse stel probeerde te verbergen toen zij boven beschreven familie in de rij voor hun zagen bij binnenkomst was schitterend, helemaal toen zij achterom keken en opeens Sara zagen. Twaalf uur met stereo kinder gehuil? De koptelefoons werden meteen geprepareerd voor na het opstijgen.
Als je in Europa steeds met prijsvechters vliegt zoals Ryanair dan is het weer wennen aan de vriendelijkheid van het grond- en vliegend personeel van Singapore Airlines. Inchecken op Heathrow was een verademing vergeleken met de je-vliegt-al-goedkoop-dus-verwacht-geen-service mentaliteit op bijvoorbeeld Charleroi. Om nog maar te zwijgen van de gratis verwennerij aan drank en eten geserveerd door mooie traditioneel geklede stewardessen die onvermoeibaar rondrenden met een glimlach op het gezicht gebeiteld. Hoewel, bij de familie uit rij 39 werd het ook enkele stewardessen teveel en waren enkele dodelijke blikken hun deel. Omdat het vliegtuig niet vol was hadden wij 4 stoelen gekregen zodat Sara languit kon liggen. Een gouden greep want ze heeft driekwart van de vlucht op een oor gelegen. Even vreesden we dat ze werd aangestoken door het gehuil van de andere kinderen maar na de overvloedige maaltijd gingen de luikjes al snel dicht. Dit in tegenstelling tot onze familie uit rij 39. Op Brigitte’s vraag hoe ze het redde als moeder van 4 ‘dynamische’ kinderen was haar antwoord even simpel als dodelijk: niet.
De openbare toiletten op Changi Airport lieten al een voorproefje zien van de stad. Nieuw, schoon en mooi bedacht. Na de snelle douane formaliteiten en de eerste natte stempel op de nog maagdelijke paspoortpagina’s liepen we naar buiten de warme oven in waar zelfs de taxi rij gestructureerd en soepel verliep. Zoals gezegd, over alles lijkt nagedacht en lijkt het een nationale sport om chaos te voorkomen. Een rit met een taxi is altijd een goed middel om met een stad kennis te maken en ook hier geldt weer dat voetbal een universele ijsbreker is. Hij bleek meer te weten over Euro 2008 dan over de problemen van zijn eigen Singapore om zich te kwalificeren voor het WK 2010 gezien het feit dat de Singapore Lions die avond voor hun laatste kans thuis zouden vechten tegen Saudie Arabie (helaas 2-0 verlies). Holland bleek zijn favoriet voor de Europese titel, zeker na de indrukwekkende zege tegen Italie. Onze chauffeur werkte 7 dagen in de week en 12 uur per dag om winst te kunnen maken na aftrek van taxihuur en benzine. Hij woonde in een door de overheid gesubsidieerde flat in de buitenwijken van Singapore aangezien de mooiere plekken voor hem en zijn gezin onbetaalbaar waren. Een 3-kamer appartement in of nabij het centrum kost ongeveer 600.000 Singapore Dollar (300.000 euro) en is eigenlijk alleen voor expats weggelegd.
Het hotel is groot maar erg comfortabel. Sara’s entree zorgt voor enige opwinding bij de receptie en het eerste cadeau’tje is een feit. Ze ondergaat de aandacht gelaten alsof ze weet dat dit nog vaker haar deel zal zijn in Azie. Dobberend in het zwembad kijk je uit over Clark Quay, een erg toeristisch stukje Singapore dat eigenlijk de stad goed samenvat. Deze paar vierkante meter is een smeltkroes aan smaken uit alle windstreken van de wereld. En zoals altijd is smaak een subjectief begrip. Een voorbeeld: naast schaars geklede aziatische meisjes in Hooters die de cafe naam weinig eer aan doen ligt een winkel met poppetjes uit het Duitse Erz gebergte.
Het zwembad blijkt de ontmoetingsplaats met andere gezinnen. Sara heeft in no time vele vriendinnetjes. De glijbaan levert een fraai staaltje cultuurverschillen op. Sara gaat samen met kids uit Nieuw-Zeeland onverschrokken naar beneden uit alle standen inclusief kopje onder terwijl de aziatische kinderen bedeesd en in slakkegang geruisloos in het water glijden. De glijbaan levert ook meteen het eerste slaapadres op. Een opa uit de buurt van Auckland is met zijn zoon en kleinkinderen op pad naar Maleisie om het recente verlies van zijn vrouw te verwerken. Als hij hoort dat we uit Nederland komen biedt hij spontaan zijn huis in aan in November aangezien hetzelfde hem ook overkomen was toen hij met vrouw en kinderen op pad was in Nederland. Hier kan Eddy Zoey nog een puntje aan zuigen wat gastvrijheidscheck betreft.
De wekker gezet en met Sara en Brigitte slapend stilletjes gejuicht om de guillotine behandeling van de Fransen. Wat een wedstrijd! Nu moet ik toch echt het reisschema af gaan stemmen op Euro 2008. In ieder geval besluiten we nog een paar dagen langer in Singapore te blijven om allemaal goed te wennen aan warmte en luchtvochtigheid. Het gaat iedere dag een beetje beter en Sara’s slaapuurtjes worden langzaam maar zeker afgestemd op Azie ritme.
Foto’s volgen.
2 reacties op dit bericht. Lees meer uit de rubriek Singapore.
Laatste loodjes
Laatste loodjes
Op het werk staat alles in het teken van ‘laatste’. Laatste maandag, laatste meeting, laatste lunch, laatste (gebietste) sigaret en laatste biertje op vrijdagmiddag. Het is een vreemde week die we met gemengde gevoelens door zullen maken. Enerzijds de opwinding en blijdschap over het naderende avontuur, anderzijds de droefheid een plek achter te laten waar we opgeteld bijna 17 jaar lang de meeste dagen in de week hebben doorgebracht. Een plek waar we vriendschappen hebben gemaakt die voortbestaan ook als werkgevers veranderen. Een plek waar we niet alleen professioneel veel hebben geleerd maar waar we ook als mens gegroeid zijn. Vrijdag 23 mei nemen Brigitte en ik samen afscheid van vele collega’s die we allebei een warm hart toedragen en waar we zeker tijdens de reis nog vaker aan zullen terugdenken.
Maar ook privé is dit de laatste week waar alles volgens de normale planning verloopt wat Sara betreft. Nog een keer bij de opa’s en oma’s en naar de creche. We praten met Sara al een hele tijd over de reis en met name de dieren die ze gaat zien. Dofijne, kankoeroe, oala, waavis. Ze kan het al aardig uitspreken en herkent ze allemaal.
En dan is het toeleven naar 12 juni, de dag van vertrek. Veel tijd is er niet meer, zeker als je bedenkt dat we begin juni eerst nog naar een strandbruiloft van goede vrienden in Portugal gaan. Letterlijk met de voetjes in het zand feesten. We beschouwen het tripje dan ook als een mooie generale voor de grote reis…
8 reacties op dit bericht. Lees meer uit de rubriek Voorbereiding.
english version